شبکـــه‌ی تارعنکـــبوتـــی رنگــین به روایت ســـاســـان م. ک. عــــاصـــی


۱۳۹۱ آبان ۲۳, سه‌شنبه

شعررررریدن

دل‌ام پیچیده بود، شعری می‌خواست در ریدن به وطن ریدن به روزگار ریدن به روزگارِ وطن
دل‌ام ناب‌سنده‌ی خشکِ صد سال پیش نمی‌خواست
که ریدنِ میرزاده و ایرج خالی‌م نمی‌کرد
دل‌ام می‌رفت برای گه‌مالی امروزی
بابِ ریدِ‌مالِ جاری...
و من از ریدن می‌ترسیدم

چرا اگر کسی بگوید ریدم به وطن
اَخ و پیف و بی‌شعورِ نفهم؟
برای ریدن باید بلندپایه بود؟
ریدن به اندازه‌ی کافی راه‌گشا نیست این‌روزها که همه راه می‌گشایند؟
همه قُل‌قلِ ایده
سر هر کوچه تخته می‌فروشند
به چه کلُفتی، تخته‌های نجات
همه در فکر برون‌رفت
من اما دل‌ام می‌خواهد برینم به وضع موجود
ملولم و رسوب کرده ملال روی ملالت‌ام
مشام‌ام بوی شاش گرفته
این که از سر و هیکل‌ام بالا می‌رود گُه اگر نیست لابد بوی بهبود است از ساعتِ بیست

لهیده‌ام از صندلی
بلند می‌شوم مثل بخار تاپاله
بیرون می‌روم از اتاق
کباب توی تلویزیون است و بوش پیچیده توی خانه
جا می‌خورم
اجاق خالی‌ست
پدرم خوابیده روی صندلی و چُس‌اش اتاق را گرفته
ـ پدر
ـ بله؟
ـ ریدی!
ـ سال‌هاست پسرم
سی سال پیش هم مادرم مرا رید روی این مرز پر گه‌عر

چرا نمی‌توانم شعری برینم باب این روزها؟
من به گه نشسته‌ام. نباید این را بگویم؟
چاره چیست؟ چاره نیست؟
راهکار من ریدن است
نخبه‌وار ریدن
همان‌جا که بلندپایه‌گان ریده‌اند
یا برای ریدن باید وِی بود؟ یا ایشان؟ یا حضرت یا جناب؟ یا شخص ویژه؟
یا در شٱنِ تِرکمان من نیست از ریدن نوشتن؟

چاک‌ام چاک خورده و
اشک‌ام دارد در می‌آید
زور می‌زنم که در بیایم
کُند می‌شوم
یبس‌تر از دیروز
یبوستِ ملال گرفته‌ام
روزگار مانده سرِ دلِ من
من که خوبم
من که ماهم
من که تحصیل‌کرده
من که دانشگاه را نیمه‌کاره رها کردم تا به خودم ببالم
یا به خودم بمالم
تا بغرّم دانشگاه به تخم‌م
تا دیگران مدرک‌شان را لوله کنند
تا هرجا زر مفت زدم بکنند توی کون‌ام که خفه، ما مدرک‌داردارتریم
بعد، از لای لنگ‌ام مدرکِ نگرفته‌ام را بکشم بیرون که بیّاه

من گیر کرده‌ام
من که فعالِ اجتماعی بودم و حالا مفتخر که منفعلِ اجتماعی
من که مَنگول اقتصادی بودم و حالا مستحضر که مفعولِ اقتصادی
من که سبیل‌ام دسته داشت و خودم ادب
من که نرّه‌خر صدا
من که مٱخوذ به حیا
من که از گل بهترم
و دوستانی دارم بهتر از شاخ چنار، کلُفت‌تر، زرنگ‌تر
همه به ریشه‌زن، همه به عمق‌رو
ما نفس‌های عمیق می‌کشیم و با سر می‌رویم توی ماتحتِ دانش
تا ته‌تهاش، جوری که بیرون نیاییم
کسی گوزگوز ما را می‌شنود؟
ما که از گل بهتریم
خوشحالیم، شاد و خندانیم
خبر داریم که روزگار می‌گذرد
خبر داریم که:
ای دلِ گاییده فردا به شود شاش توش مکن
من که حتی با حافظ شوخی می‌کنم
من که از دِق شوخی می‌کنم
حتی با براهنی هم شوخی می‌کنم:
عَن که ندانی که چیست گرفته‌ام ایرانه خانم لاشی
ایرانه خانم عنتر، ما در پناه بال‌های که امروز می‌دهیم، ایرانه خانم نکبت

ما
با رفقا، همه‌جوان و آینده به‌گا
می‌نشینیم و از هم ایرادهای زبل‌خانی می‌قاپیم
از بیخ نقد می‌کنیم زیر و بالای هم را
ما متغیّرانِ غیورِ تغییردهنده‌
ما صلح‌طلبان کون‌گشادِ هار
ما خنجرزن‌های خجالتی
ما بلاسوخته‌های زبل
ما مؤدب‌باش دیوث‌ها
ما دولّاهای شترسوار

ما می‌خواهیم میراثِ مشروطه را بیاویزیم به گردن‌مان
کنار پلاک فروَهر
سر قبر کورش
وسط مرز پرگهر
ما دست‌می‌اندازیم که بگذرد روزگار
ما بچه‌زرنگ‌ها به صلابتِ ایرانِ جوان
همه شاد و خوش نغمه‌زنان
یار دبستانی می‌خوانیم
بازمی‌چسبانیم پاره‌های مام وطن را
"غضنفر" را خر می‌کنیم یا الاغ یا بی‌غیرت
اما خر می‌کنیم و الاغ و بی‌غیرت

ما می‌مُدِرنیم، ما می‌تَجَدّدیم
ما که روی توالت‌فرنگی می‌تَساهلیم
کون‌‌پاک‌کن‌مان هم دستمال‌گلدار محصولِ اقتصادِ مجامِعتی
بعد، با دل راحت، از راه دور بفرما می‌زنیم که بیا بُکُن اِی خارج!
چون ما که از گل بهتریم
می‌خواهیم انقلابِ صدساله را به‌سرانجام برسانیم
ما خیابانِ مصدق می‌خواهیم
اما کون‌اش را نداریم که صادق باشیم
کون‌اش را نداریم که حتی پشت چراغ‌قرمز بایستیم
ما زبل‌ها عجله داریم
وقتی بحث‌مان تازه گل انداخته
وقتی مملکت صاحب ندارد
وقتی فاتحه‌ی قانون خوانده شده
ما کون‌اش را نداریم که کِش نرویم
ما که درِ هم می‌مالیم
ما که بالٱخره باید نان بخورم
ما که حساب نان و عقیده جداست
ما که اگر از نان خوردن بیافتم چه؟
ما که کتاب خوب است، اما حد دارد.
ما که درست می‌گویی، اما نه!
ما که ما که ما که
ماکه ماکه از گل بهتریم
چرا نباید برینیم؟
این‌روزها همه می‌رینند
من چرا نباید برینم
به ما که از همه بهتریم
به ما فقط
ما که فقط ما یادمان می‌آید
ما که بی‌معرفت چرا زنگ نمی‌زنی؟
ما که گول‌نخور
ما که از گل بهتر

دل‌ام می‌خواست شعر بهتری داشتم
باز می‌کردم پنجره را و یادِ چالِ مستراح نمی‌افتادم
دل‌ام می‌خواست وضع موجود تا دسته به‌م نرفته بود
چیزی قشنگ می‌نوشتم
با وزن و مَزْن و قافیه‌ی شیک
اما حالا که ریده شده به بادیه
حالا که کم‌کم فسیل می‌شوم در رسوبِ عَن
چه را نباید بگویم؟
من که دارم می‌ترکم
چرا نباید بگویم شاشیدم به این دنیا؟
چرا صدای همه در بیاید؟
چرا همه این‌قدر پَهن شده‌اند؟
چرا همه‌چیز برمی‌خورد؟
چرا شما که نه
ما نه
ما که از گل بهتریم
از همه قشنگ‌تریم
نه... نه...
نه! ما تا خرخره توی گهیم و من حقی ندارم بر تپه‌ی بلندپایه‌گان
من توی کوپه‌ی درجه‌ی سه سفر می‌کنم
هرچند مفتخرم به صندلی کنار پنجره
بیرون را نگاه می‌کنم و می‌دانم می‌رسم به روزی بهتر
ما همه می‌دانیم
نه؟

من به ما نمی‌رینم مبادا شما فکر کنید خودم را جدا کرده‌ام
حساب حساب است و کاکا برادر
و بیست‌چهارهفت، همین‌قدر خارجی، همه مو را از ماست می‌کشیم بیرون
بس که ما زیرک
ما که نظر بده
ما که گوگل‌کن
ما اکانت‌دارهای فیس‌بوک
ما علیه وضع موجود
ما ایده‌های نو
ما خوب گیر بده‌ها
ما بقیه گه‌خورده‌اندها
ما تحلیل‌گرهای پشت‌وپَسَله‌بین
ما حساب بلدها، کتاب‌بلدها، ما پروست‌دارها
راستی، کتاب چه گران شده همین‌جور که ما رو کارِ هم و آن‌ها رو کارِ ما و فرهنگ
راستی‌تر گه خوردی! من اول بودم
ما خوب آینده‌نگرها
ما اول‌های اول‌دیده‌ی اول‌شروع‌کن
آخ، ما، ما، ما، ماااااا

ما مدام دل‌پیچه‌ی وطن داریم
ما آن‌قدر نگرانِ فردا، که وقت نداریم
ما کاربلدهای سخن‌ور که روی تاقچه می‌گوییم فیر و کرگردن
ما باکلاس‌ها
فقط ما
فقط ما که با کلاسیم
ما که دل می‌سوزانیم
ما از بس با کلاسیم حتی برای الاغ‌ها دل می‌سوزانیم
برای آن خری که از کتاب می‌ترسد دل می‌سوزانیم
ما برای آن‌ها که کون‌مان می‌گذارند هم دل می‌سوزانیم
برای آن‌ها که می‌خواهند سر به تن‌مان نباشد
ما بچه‌کونی‌های قرتی برای جوانمردهای بازومند
ما که، گلاب به روتان، روی روشنفکر بودن هم نداریم
ما خجالت‌زده‌ها
که به‌هرحال مدرکه را باید...

راستی! من که دانشگاه را ول کرده‌ام حق دارم به کسی بگویم برو توی کون من؟
من می‌خواهم توی کون‌ام بزرگ‌ترین و زیباترین هتل‌های جهان را بسازم
اولین در خاورمیانه
تا عالم و آدم بروند توی کون من همان‌وقتی که خودم می‌روم توی کون یکی دیگر
تا بزرگ‌ترین شگفتی‌های جهان را بسازیم
ما که جیک و جیک می‌کنیم عجیب هشتم
و کون من عجیب نه‌م
و آن‌که من به کون‌اش می‌روم عجیب ده‌م
اصلاً چرا تمام عجایب ایرانی نباشد؟
ما که حق داریم
ما که تاریخ پرشکوه داریم
ما که نظر شخصی ِ محترم داریم
ما خیلی‌زرنگ‌ها
ما ملّت شریف
ما ملّت نجیب
ما که خلیج‌فارسی داریم تا برینیم توش
چرا عجایبِ ده‌گانه نداشته باشیم؟
ما که از پس خیلی کارها برمی‌آییم
دیدید؟ من هم ریدم به این وطن
ریدم به این روزگار
ریدم به ما
ریدم به من

برچسب‌ها:

Comments


۱۳۸۸ شهریور ۸, یکشنبه

«بودن به از نبود شدن، خاصه در بهار»*

بگو، بگو که از ما نبودی و نیستی، بگو

در جغرافیای میله و درد ما همه چهار هزار فرسنگ دوریم

بگو که از ما نبودی و نیستی، بگو

بگو که دشمن مایی، ‌بگو

بگو که آسمان همیشه سیاه بوده

بگو که درد سفید

دریای خون همیشه امن و امان است، بگو

بگو که ما همه بربر

بگو که ما همه دشمن

بگو که ما همه خود را به مفت فروختیم، بگو

بگو که آب‌ها آرام، که سنگ بند روی سنگ

بگو نمایش بود، بگو

بگو چیت، مخمل، دبیت

بگو ما همه دروغ، ما همه خیط

بگو، از رو بخوان بی‌غلط

بگو که دشمن مایی، بگو

بگو، آسوده، راحت

بگو، عذاب نکش، نترس

در سایه‌ها‌ی این تابستان هم آتش می‌بارد و

شکنجه‌گر ما نیستیم

بگو...


کوله‌بار را از تو گرفتیم، آسوده شو

دشمن‌شناس شدیم ما و دشمن تو نیستی، بگو، تو نیستی،‌ بگو

بگو با آن زبان سرخ، سر سبزت را نده بر باد

سرت سلامت، ما همه سرسبز شدیم

بگو، که بیایی

بگو، که برگردی

بگو،

تاریخ را آن‌که پشت میز نشسته رقم نمی‌زند


تاریخ دست ماست

جات خالی نیست

بگو...

ما همیشه نیست بودیم

ما همیشه خطر

بگویی نگویی ما فتنه‌ایم، ما شر

راست توی آن چشم‌ها، هر چه گفته شد بگو

ما باور نمی‌کنیم، تو هم نکن باور

بگو که بیایی، بگو که برگردی


آن زبان گفتنی‌ها را گفته

صدای تو، صدای روز روشن‌ات در خاطر ما هست

صدای روز راست گفتن‌ات را در تاریخ می‌نویسیم

می‌نویسیم از روز غصب صدا‌ت، روز با صدای تو نمایش فریب...

صدات را به هر که خواست بده، سرت را نه، نه جان‌ت را نه

گنگ و گول نه ماییم، می‌بینیم کدام پنجه افتاده به تارهای حنجره‌ات

صدات را بده، که باز بشناسیم تمام دروغ‌ها را

صدات که دست فریب را رو می‌کرد...

بگذار باز با صدای تو بشنویم دروغ چیست

تو دروغ نبودی، دروغ نیستی، بگو

بگو دریا سیاه ، بگو ما دشمن، بگو ما دروغ

بگو ما زرد، ما آبی، بگو ما بی‌فروغ...

غاصب تو نیستی، ضارب تو نیستی

جای انگشت‌های تو روی گونه‌ی ما نیست

نه خطی کبود از دست تو روی تن

خونِ دل ما از خنجر تو... نه، نه!

دشمن‌شناس شدیم، دشمن تو نیستی

بگو که بیایی، بگو که برگردی

این‌جا جای تو خالی‌ست

تا تو آن‌جایی می‌لرزند دست‌های ما

بگو که بیایی، بگو که برگردی

بگو... شمشیر که بر فراز سرت تاب نخورْد

می‌بینی دروغ‌پرده را چطور می‌درند

دست‌هایی که دیگر نمی‌لرزند


تابستان 1388



* با آرش کسرایی اشک‌ها ریخته‌ام و از خواندن حکایت وارتان‌های شاملو همیشه مات مانده‌ام و کاری جز تحسین و شگفتی و احترام ازم بر نیامده. طعم «خواستن و خاستن» را نخستین‌بار با همین‌ها چشیدم. اما بعد «آرش» بیضایی هم بود و من نمی‌خواهم از آن مردمان همیشه چشم‌انتظاری باشم که پای کوه مجسمه‌ای می‌شوند پشت به کوه...

شاید رسم زمانه عوض شده و شاید ما. روزگار شده روزگار «پهلوان زنده را عشق است» و گمان نمی‌کنم پهلوان‌های رفته گله‌ای داشته باشند از پهلوان‌های زنده‌ای که رسم پهلوانی را از دست نگذارند.

باقی حرف‌ها در خود شعر هست و تنها حرف مانده این است که دل‌ام نمی‌خواهد روزی شعری بنویسم در رثای قهرمانی که نَفَس‌اش را و قهرمانی‌اش را نثار شاعر بودن من و ما کرده. در چنین بهاری تنها چیزی که آرزو نمی‌کنم تنه‌های بی‌سر درختان ا‌ست که نیمکتی بشوند برای شاعری. در چنین بهاری تنهاتر شدن هیچ‌وقت آرزوی من نبوده و نخواهد شد.


* احمد شاملو، مرگِ «نازلی»، مجموعه آثار (هوای تازه)، موسسه‌ی انتشارات نگاه، چاپ پنجم: 1383، ص. 133

برچسب‌ها:

Comments


۱۳۸۸ خرداد ۲۹, جمعه

از ققنوس امّید...

از غصب نه، که از قصابی شادی
از ربودنِ شبانه‌ی صبح
از به صُلابه کشیدن لبخند
از گوری بزرگ به عمق صدها سال و حکّ نام امید بر سنگ
از امیدِ در اغماء
از امیدواران سوخته
از مشتی که به دهان گذاشتیم، سدِّ اشکی
از مشتی که به دهان کوبیدند، سدِّ فریاد
از شبی هنوز بی‌صبح
از سوسوی هزاران هزار ستاره برای شکستن شبی
از راه شیری‌شان
از تن‌لرز ِ غم‌بار نگرانان
از کاروان بغضی طعمه‌ی راهزنان
از سقوطِ میان صفحاتی که خوانده بودیم
از شکستن زورق...
روزی خواهیم گفت
صبحی در ساحلی.
اسناد معتبری هست: زمین همیشه می‌چرخد!
خرداد 1388

برچسب‌ها:

Comments


۱۳۸۸ خرداد ۶, چهارشنبه

از چین و عطرها

در خانه که تنهام

می‌گردم و بوی تو را پیدا می‌کنم

پارچه‌هایی شیرین‌شده

مثل خودت

وقتی که گرم آب و حوله‌ی من

به آغوش‌ام می‌خزی


آن‌سوترک گسی عطر تازه‌ای

بالای ملحفه‌ام جاخوش کرده و بی‌خوابم می‌کند


یک‌روز

بیرون از این اتاق

یک تکه پارچه تو را روی خود نشانده بود

روی آبی ساتن و گل‌های سرخ و زرد

عطر تن تو بود

جنگل، گیاه، شیرینی و شیر

آنجا کنار شانه‌ات که تلخای عطر برگ

آن عطر ساری و شیرین

میان *ستا*‌هات و گود گردن‌ات که جای بینی‌م است


عطر تن‌ات

عطر یک روز تمام

نشسته روی این ساتن

قالی سلیمان یادها؛

بر آن نشسته بودم و پیچیده‌ی خیال...

سرم می‌کشید کنار تو

از مشام


بالای این ورق

نقطه‌ی عمیق سیاهی‌ست

جای نوک قلم

می‌گویدت چقدر مست تو بودم

چقدر مست...

18/11/1387

بازنگری: 6/3/1388

-
* تن/واژه‌ی پنهان‌/خودسانسور شده برای احتراز از حذف/دیگرسانسوری را بی‌شک می‌توانید حدس بزنید.

برچسب‌ها:

Comments


۱۳۸۷ دی ۸, یکشنبه

به خوابِ دست‌ها

با یاد دست‌هات به خواب می‌روم

مردِ خواب نیستم اما

مرد یادم

که به رویا هم‌رقص دستان‌ات می‌شوم

با لب

با تن

با چشم

دمادم

و اینجا مرز نیست

خط و ربطی

نیست

چیزی نیست میان رنگ و رویا

میان نور و تاریکی ِ پلک‌هام

نیست

نیست هیچ نیست جز تو

جز آن‌جا که می‌شنوم‌ات و آن‌جا که نه و نیست

آن‌جا که می‌بینم‌ات و جایی

که نه نیست!

من هنوز لَنگ دو خط حافظه‌ام

وَ تو خیال دونده‌ی منی

هنوز گیج نگاه‌ات

وُ تو رویای رمنده‌ی منی

تو هرجا که بیدارمی

وُ من بی تو خواب

من هلاکِ دست‌هات

حرف‌هات وُ تو...

من... من خاک

تو آب تو چشمه تو برکه

من جنگلی که دورت بگردم

که واحه شویم

که دویده سر رسیم

که خیمه‌ی تو شوم

تو سایه‌بان من

من هنوز

وُ من دمادم

به باد می‌روم با هر بوسه‌ات

که بپیچم میان جنگل گیسوان‌ات آن‌جا

هو کِشان آوازت بخوانم

من هنوز

وُ من دمادم

با تن

با شوق

با نگاه

بیدار می‌شوم میان خیال دستان‌ات

بیدار می‌شوم...

دیدار می‌شوم...

بیدار می‌شوم...

18/12/1386

برچسب‌ها:

Comments


۱۳۸۷ مرداد ۵, شنبه

تابِ خیالِ تو

تابِ خنکِ گیسوانِ خیس‌ات ازین همه‌دور دُور شانه‌ام می‌پیچد و می‌ربایدم از خویش

می‌اندازدم به سرزمین ِ خیالِ نگاه‌ات

خیالِ تن، تن ِ تو... می‌تند گیسوان‌ات دور تن ِ خیال‌ام قاموس سحرانگیز نگاه‌ات

می‌ربایدم از خویش و گم‌ام می‌کند آنجا...

اینجا

تنها و به رویام، میانِ بازوان‌ات، میانِ تابِ طنابِ داغ گیسوت

شاعر پاپتی سرزمین‌های نگاه‌ات می‌شوم

مسافر دست‌خالی برگشته از دِهات کلام

رسیده مبهوت پیش کشور چشمان‌ات

که می‌ربایدم از خویش و می‌آردم به قاموس سحرانگیز ِ...

و سکوت می‌کنم... سقوط می‌کنم و

دست می‌سایم به مرمر ساق‌ات

پیچکانه فراز می‌آیم

که گم نشوم...

از خیال تو...

خیال تو... وُ پای جنگل گیسوان‌ات رودِ شرم می‌شوم

آبشاری به دره‌ی دوری وُ صدای سقوط‌م، سکوت...

سکوت‌ام، باری، ستودنِ آواز توست

دست‌ام را از آن همه دور می‌گیرد و پیش‌ام می‌کشد

می‌اندازدم میان هُرم مَحرَم آغوش‌ات...

می‌اندازدم روی رویای تنور لبان‌ات...

میان سحر آن همه کلام زیبا، که این‌سان‌‌ام خاموش کرده و

تاب‌ام می‌دهد به تابِ خنکِ خیال آن همه شب، بالای آن دو خورشید...

تاب‌ام می‌دهد میان هشیاری و خواب

میان آستین‌ام و خیال

میان صدای تو و رویا...

هرجا که ردّی از تو باشد

هرجا دلیلی برای بیداری صبح‌هام.

4/12/1386

بازنگری: 3/5/1387

برچسب‌ها:

Comments


۱۳۸۷ خرداد ۲۹, چهارشنبه

چشمانده‌ای که من!*

می‌چشمم‌ات شاهروی ماهرو

وقتی‌که می‌رویم

برای هواخوری

وقتی که حرف‌هات رقص می‌کنند توی هوامان

می‌بلعم می‌بلعم تک به تک...

همچون برآمده سر از غبار عمر

مانند یک خفه

نفس می‌کشم تو را

می‌چشمم‌ات

هر جا نشسته باشی

دست‌هات را که زیر چانه گذاشتی

فکرهات را که می‌بلعیدم،

می‌چشمم‌ات

این روزها

من با تو زنده‌ام

در موج‌های مغزم برات خانه ساختم

می‌فکرمت وقتی که می‌چشمم‌ات

می‌چشمانی‌ام وقتی که می‌مانی

می‌مانمت

می‌خندانمت

که صدات را نوش کنم

مثل چشمه که می‌خندی

که مات‌ام کنی ببَری‌م

می‌خواهمت

و نیستی،

نیستی‌م و می‌خواهمت

نخواهی بودم و می‌خواهمت

این خواستن‌ات را می‌خواهم‌ت

چشماندن‌ات را...

چشمانده‌ی توام

جا مانده می‌شوم

یک روز جا مانده می‌شوم

آن روز

می‌خوانم‌ات می‌خوانم‌ات

چه باک که جا بمانم

حالا که ایینجام

چشمانده‌ی توام

کجا روم

فرمان نمی‌دهم به رفتن‌ام

حالا که خوانده‌ی توام

این روزها

من با تو زنده‌ام

این روز ِ زنده را...

می‌زیم

تا مرگ نیست، نیست!

تا زنده‌ام چشمانده‌ام

حالا که زنده‌ام

چشم ِتو مانده‌ام

با چشم‌هام می‌چشمانمت

این روزهای زنده را می‌زیم

روزی که نیست، نیست...

هر روز می‌زیم

امروز را

می‌زیم...

باز می‌چشمانم‌ات شاهرو

در حرف‌هات دَم می‌زنم

که چشمانده‌ی توام

چشمانده کردی‌ام...

3/10/1386

بازنگری و ویرایش: 29/3/1387

* چشماندن

برچسب‌ها:

Comments


۱۳۸۷ خرداد ۱۸, شنبه

شعر منثور ِ بارانِ در تابستانِ حیاتْ دور

بارانِ بهار ماننده‌ی تو
آنی می‌آید
و آنی رفته
با غوغای تندر از صندلی بلندم می‌کند. پنجره را باز می‌کنم در پی عطر تلخ‌ش با خاک با پنجه‌های تخت و پرّانِ زیر قطره‌ها... پرده‌ها را بیرون می‌کشد و هوار می‌کند... بینی‌ام را می‌کشم میان دریچه‌هایش، مثل وقتی که روی هر تکه پارچه‌ای می‌سُرانم نفس‌ام را پی هر چه از عطرت مانده... تلخای آسمان توی دهان‌ام می‌پیچد، توی بینی‌ام... تب از یادم می‌رود. پنجره را باز می‌گذارم که مومیایی این عطر غریب شوم... پرده پیچ می‌خورد توی دست بادِ نالان... سرخوشان سرخوش ِ سرور و مسرت... معاشقه روی مرز باریک‌اش با شکنجه راه می‌رود... درد و ناله و پیچش... رقص ِ تنها. دو تایی اگر از میان برداشته شود، سقوط می‌کند معاشقه... پرده توی دست باد پیچ می‌خورد... تلخای بهار توی دهان‌ام...
بارانِ بهار به تو می‌ماند؛ آنی می‌آید و تسخیرم می‌کند... با رفتن‌اش هم...
فروردین 1387

برچسب‌ها: ,

Comments


۱۳۸۶ بهمن ۲۵, پنجشنبه

مسافر این انسانم

... و این سفر دشوار نیست
تا وقت رسیدن‌ام صد بار رسیدم‌ات
صد بار بوسیدم‌ات
پیش‌ات که باشم از قبل بوده‌ام
حالا که هستم، فردا هم بوده‌ام

من از تو به تو می‌آیم
از تو به خود
به خود که می‌آیم کنار تو می‌بینم‌ام
من در این جاده‌ی تاریک
نگاه تو را بالای دفترم روشن دارم
در این سرما
خیال تابستان آغوش‌ات...

من به کشف می‌آیم
به جست‌وجوی آنجا که همین حالا توی سینه‌م‌ست
آنجا که سینه می‌تپد...
سینه می‌رمد از حالا به آنجا که می‌تپد... رمیده می‌دود، دویده می‌تپد...

سفر... این سفر شیرین است وُ به خواب می‌روم
به خواب‌ات می‌بینم
رویایی‌ترین رویام را
دست‌ات را می‌گیرم
بیدار که می‌شوم تو کنارم نشسته‌ای
بیدار که می‌شوم رسیده‌ام
به خیالِ نابِ تو که خواب‌ام می‌کند
(یخ می‌زنم میان جاده وُ نگاه تو آنجا نشسته وُ آب‌ام می‌کند)
در خواب و بیداری‌م هستی تو وُ
من مسافر آغوش توام
می‌غلتم از این شانه به آن شانه‌ات
می‌غلتم و این سفر
شوق زیستن است

13 بهمن 1386

برچسب‌ها:

Comments

[ خانه| پست الكترونيك ]

انتشار الکترونیکی نوشته‌های این وبلاگ همراه لینک، و چاپ آنها تنها با اجازه‌ی نویسنده (ساسان م. ک. عاصی) مجاز است

Home
E-mail
Feed

دیوارپَرده

راهــــــــــرو

گوگل ریـــدر

پیوندها

جستار
فرزان سجودی
حضور خلوت انس
نویسش نقطه الف در نقطه الف
N.EHT.1927. ART
یادداشت‌های شیوا مقانلو در کازابلانکا
نقره‌ی اثیر
...آمدم، نبودید
یادداشت‌ها و چیزهای دیگر
تنهایی پر هياهو
Sir Hermes Marana the Great
A Man Called Old Fashion
شوخی روزگار
آفتاب پرست
لولیتا
سرزمین رویاها
وضعیت بینابینیت
راز
زن‌نوشت
سپینود
موسیقی آب گرم
میرزا پیکوفسکی
امشاسپندان
قصه‌های عامه پسند
Osmosis
کتاب‌های عامه‌پسند
کتاب‌خونه
اگنس
ماهی_سیاه_کوچولو
دفترهای سپید بی‌گناهی
درباره نشانه
LIthium
لحظه
رگبار
گل‌تن
حقایق درباره‌ی نازلی دختر آیدین
خرمگس خاتون
آدمهای خوب شهر
روز برمی‌آید
U2
لولیان
نوشته‌های اتوبوسی
Agrandissement
پیاده رو
Déjà Vu
فلسفه در اتاق خواب
ذهن سیال
دختر بودن
خودخویش‌نامه
زن نارنجی
1807
همشهری کاوه
غربتستان
دالان دل
برج شادی
لحظه‌هایی از بودن
آنکس که نداند
خودکار بی‌رنگ
شور
تفتستان
علیرضا معتمدی
ترانه‌ای در تاریکی
!همين كه هست
دنیای هیچ‌آلودِ من
گلاره و نارنج طلا
عاقلانه
داستانک‌های چوبی
مشعشع‌ نامه
مینیمال‌ها و طرح‌های رضآ نآظم
نگین
٤دیواری
صدف فراهانی
Frozen words
گلناز والا
ايزدبانو
الهه مهر
بیلی و من
روزمره
بانوی اردیبهشت
فلُّ‌سَفَه
دید هفتم
پاپریک
از مهتابی به كوچه تاريک
حبسیات
روایتی دیگر
راوی حکایت باقی
سوراخ تو دیوار
دندانهای تيز
نامه های جامانده
یادداشت‌های یک معترض

شعـــــر

نامه‌هایی به خودم
یداله رؤیایی
همین‌طوری نوزدهم
پاگرد
اتاقي از آن خود
...می‌خوام خودم باشم
کوتاه نوشته های من
من واقعی
Photo Haiku
کو
یادم تو را فراموش

ســایت‌ها

تغییر برای برابری
هزارتو
جن و پری
زنستان
آکادمی فانتزی
هنوز
هفتان
رادیو زمانه
بلاگ‌نیوز
بلاگچین
کارگاه
دیباچه
مجله‌ی شعر در هنر نویسش
هستیا
دوات
کتاب قرن

مـوسـیـقی

گفتگوی هارمونیک
BANG Classical
آرشه
هنر و موسیقی
My Reticence
Classic Cat
هرمس
مرکز موسیقی بتهوون
آوای باربد

عکاســــی

Masters of Photography
FanoosPhoto
Nazif Topçuoğlu
کسوف
یکی دیگه
نگین فیروزی

گالـــــری‌ها

Artchive
ژازه طباطبائی
آرون جاسینسکی
نگین احتسابیان
آزاده طاهائی
مکرمه قنبری
Chera na ...?

هنرکـــــــده‌ها

موزه هنرهای معاصر
خانه‌ی هنرمندان ایران
بنیاد آفرینش‌های هنری نیاوران

آرشـــــیو

دسامبر 2004
ژانویهٔ 2005
فوریهٔ 2005
مارس 2005
آوریل 2005
مهٔ 2005
ژوئن 2005
ژوئیهٔ 2005
اوت 2005
سپتامبر 2005
اکتبر 2005
نوامبر 2005
دسامبر 2005
ژانویهٔ 2006
فوریهٔ 2006
مارس 2006
آوریل 2006
مهٔ 2006
ژوئن 2006
ژوئیهٔ 2006
اوت 2006
سپتامبر 2006
اکتبر 2006
نوامبر 2006
دسامبر 2006
ژانویهٔ 2007
فوریهٔ 2007
مارس 2007
آوریل 2007
مهٔ 2007
ژوئن 2007
ژوئیهٔ 2007
اوت 2007
سپتامبر 2007
اکتبر 2007
نوامبر 2007
دسامبر 2007
ژانویهٔ 2008
فوریهٔ 2008
مهٔ 2008
ژوئن 2008
ژوئیهٔ 2008
اوت 2008
سپتامبر 2008
اکتبر 2008
نوامبر 2008
دسامبر 2008
ژانویهٔ 2009
فوریهٔ 2009
مارس 2009
آوریل 2009
مهٔ 2009
ژوئن 2009
ژوئیهٔ 2009
اوت 2009
سپتامبر 2009
نوامبر 2009
ژانویهٔ 2010
مارس 2010
آوریل 2010
مهٔ 2010
ژوئن 2010
ژوئیهٔ 2010
اوت 2010
سپتامبر 2010
اکتبر 2010
دسامبر 2010
فوریهٔ 2011
ژوئن 2011
مهٔ 2012
ژوئن 2012
ژوئیهٔ 2012
اکتبر 2012
نوامبر 2012
آوریل 2013
ژوئن 2013
ژوئیهٔ 2013
سپتامبر 2013
آوریل 2014
مهٔ 2014
ژوئن 2014
اکتبر 2014
دسامبر 2014
ژانویهٔ 2015
فوریهٔ 2015
آوریل 2015
مهٔ 2015
مهٔ 2017
ژوئن 2017
سپتامبر 2017
نوامبر 2018
دسامبر 2018
آوریل 2019
ژانویهٔ 2020
فوریهٔ 2020
مهٔ 2020

Counter