شبکـــه‌ی تارعنکـــبوتـــی رنگــین به روایت ســـاســـان م. ک. عــــاصـــی


۱۳۸۳ بهمن ۱۲, دوشنبه

متکلم وحده و راوی اول شخص 2

بخش دوم

من دوست دارم متکلم وحده باشم .

تنها گوینده باشم ... یعنی صدایی باشم که از آسمان می آید. آخرین برهان را ارائه می دهد . خود دلیل است . و بعد از بیان ، هیچ پاسخی بر خویش نمی بیند.

و این را حق مسلم خود می دانم . چون در جایگاه خاصی قرار گرفته ام ... جایگاهی که اسمش را می گذارم جایگاه کابوی تنها ...

(( کابوی تنها تمام جنایتکاران را هلاک می کند ... زن زیبای خواننده را می بوسد و بعد ، از او خداحافظی می کند تا کلانتر زخمی عشق دیرینه و پنهانش را از دست ندهد ... کابوی تنها بر ترک اسب خود می نشیند و در حالی که سیگار می کشد و آوازی زیر لب زمزمه می کند، به سمت خورشیدی در حال غروب می رود ... ))

کابوی تنها همیشه حق دارد... چون تنهاست ... چون از هیاهو گریزان است و هر جا هیاهویی می بیند نیز، آن را به سرعت خاموش می کند . برایش فرقی نمی کند حق با کلانتر است یا سرخپوستان ...

من نیز در دنیای امروزی ام تنها هستم . دوستانی دارم که آنها نیز تنها هستند . و هم وطنانم نیز تنها هستند . .. در دنیایی زندگی می کنم که همه تنها هستند ... بابل نوینی که در آن همه با کمال میل مجازات خود را پذیرفته اند ...

و چون دیگر کسی به زبان آن دیگری حرف نمی زند ، تنهایی ( یعنی پی آمد مجازات اول ) نه حالت مجازات پیدا کرده و نه حالت یک بد شانسی...تنهایی تقدیر او است...نه از نوع ادیپی اش ... تنهایی یک تقدیر منطقی نوین است .

این تنهایی یک انتخاب است ... انتخاب یک سرنوشت است.

چرا ؟

گریزی است از عدم قطعیت که تولید هیاهو می کند ...

من عادت کرده ام قرنها تنها با یک امر ممکن و صحیح مواجه باشم ... و این یک مسیر ساده و آرام بوده است ... تنها مسیر ممکن که به خوشبختی ختم می شود ... اما امروز تحمل هزاران مسیری که پیش رو دارم و هیچ کدام نمی توانند و نمی خواهند ادعایی بر صحیح بودن خود و ختم به خیر بودن خود داشته باشند ، برایم دشوار است ...

و در جایی ایستاده ام که هزاران نفر دیگر نیز همچون خود من ایستاده اند تا مسیری را انتخاب کنند و همه با هم به زبانهایی غریب فریاد می زنند و مسیری را نشان می دهند .

این پیشنهاد مسیر دیگر به چه دلیل است ؟

مگر نه اینکه کسی نمی داند در انتها هر مسیر به کجا ختم می شود؟

این خودش می تواند دلیل باشد ...

حالا که هیچ مسیری بیانگر فرجامش نیست ، پس روش جالبی پدید می آید برای گریز از شرم و انگشت نمايی ناشی از انتخاب مسیر غلط ... ( مسیر صحیح، افتخار انتخابش برای خودم است.)

۱ ــ شریک کردن دیگران در اشتباه خود ... و این با تبلیغ بر روی مسیری که انتخاب می کنم میسر می شود ، تا دیگران نیز بیایند و همراه من یا گم بشوند یا پیدا!

و این نه برای گریز از تنهایی که فقط برای داشتن شریک جرم است ... چون در مسیر انتخابی نیز تنهایی خود را باز حفظ خواهم کرد ... هنوز زبان یکدیگر را درست نمی فهمیم .

۲ ــ راندن دیگران از یک مسیر تا خودم بتوانم تنهایی تمام و کمالی در آن مسیر داشته باشم و در صورت موفقیت یا عدم موفقیت تنها ناظر این فرجام خودم باشم .

و می تواند راههای دیگری نیز باشد...و انتخاب هر کدام از این دو راه هم می تواند ممکن باشد ... ممکن است راههای پر پیچ و خم و طولانی را همراه دیگران بروم تا گاه بتوانم از حضور ایشان به نفع خودم سود ببرم .( و این جا نیز آن تنهایی فردی و خصوصی که گفتم نفی نمی شود ... من هنوز تنهایم و فقط رضایت به این داده ام که کسی در کنارم راه برود یا جلوتر از من پلی شکننده را بیازماید! )

و ممکن است راههایی خصوصی تر و آشناتر که حالتی از اطمینان به موفقیت را در من ایجاد می کنند به تنهایی بروم ...

به هر حال ... اگر شکست بخورم ، دیگرانی نیز همراه من شکست خورده اند و من نیز قربانی یک اشتباه جمعی شده ام ( و می فهمم که چرا تنها بودن خوب است ) و اگر پیروز شوم ، این من بوده ام که با کاردانی خودم پیروزی را به دست آورده ام...

من در مسیر ها حرکت می کنم و به قیمت پیروزیها یی که در تنهایی خود داشته ام و شکستهایی که متحمل شده ام ، صاحب یک نیروی برتر می شوم .

یعنی تمام ما صاحب این نیرو می شویم...چون چه در پیروزی و چه در شکست شریکی برای خود نمی پذیریم ( من همراه دیگران شکست خورده ام ... اما تنها من قربانی شده ام. و این خود حالتی از معصومیت به من می دهد )

حالتی ارباب گونه به لطف تنهایی به دست آورده ایم که در آخر همه چیز را از آن ما می کند ...

از همان آغاز این تنهایی را به عنوان یک فر اهورایی پذیرفته ایم.

و حالا که من تنهایم و حالا که من شکستها و پیروزی های متعدد و حیرت انگیزی را از سر گذرانده ام چه کس بهتر از من می تواند در مورد بودن ، در مورد دیدن توضیحی بدهد ... مگر هم این من نبوده ام، که تمام مسیرهای ممکنم را به تنهایی گذرانده ام؟ مگر هم این من نبوده ام، که پیروز از بسیاری جنگها بیرون آمدم ، با زخمهایی که تا استخوانم نیز رسیده بودند؟ مگر هم این من نبوده ام که بارها و بارها قربانی شدم و دم بر نیاوردم و باز از پا ننشستم؟

پس من باید بگویم ... نقطه پایان هر گفتگویی را من باید بگذارم...

اما نمی شود... همه در حال هیاهو و فریادند ... ( شاید همه خیال می کنند که صاحب همین فر اهورایی شده اند؟... نمی فهمم چه می گویند ... اما هیاهویشان به آسمان بلند است ...)

باری ... من دلم می خواهد بگویم و همه بشنوند ... پس باید همه را خاموش کنم و تبدیل شوم به متکلم وحده ...

و در کنار این باید برای اثبات قهرمانی خودم روایت کنم ...چه چیز را ؟

شرح پیروزیها و شکستهایم را ... شرح معصومیتم را ... و نیز جنگهایم را ... جنگلهای تاریکی را که پشت سر گذارده ام .. کویرهای سوزانی که بی قطره ای آب پشت سر گذاشته ام ...

( کسی می پرسد کدام کویر ؟ آنجا که تو می گویی سرسبز بود و خنک ... من کویری ندیده ام ... اما پاسخ من این است (( من که دیده ام ... چون اتفاقی است که برای من افتاده و چون من هستم که راوی آن ام، پس همان است که من می گویم )) آن چیز که من می گویم صحیح تر است ... و این خودش دلیل خودش است ... به شرط آنکه من بتوانم تنها راوی باشم )

من می خواهم به عنوان یک راوی اول شخص ظهور پیدا کنم ... برای اثبات متکلم وحده بودنم ، راوی اول شخص بودنم نه تنها یک انتخاب ، که یک اجبار است .

چون تنها به قیمت راوی اول شخص بودنم است که می توانم نگاهها را بر خودم ثابت نگه دارم ... اگر نقطه مرکزیت خودم را از دست بدهم ، ممکن است که قدرت اهوراییم را نیز از دست بدهم ... چون به محض دور شدن از محور ، آرام آرام به حاشیه رانده می شوم در هیاهو و فشار جمع...

صدایم گم می شود.

و تنها به شرط راوی اول شخص بودن و نیز راوی منفرد بودن است که می توانم خودم دلیلی بر صحت خویش باشم.

و ...

من می خواهم راوی باشم ، و به همین خاطر باید متکلم وحده نیز باشم .

اما اگر چنین نشود؟

اگر نتوانم متکلم وحده باشم؟ راوی همه چیز باشم ؟ کلامم نتواند نقطه پایان باشد؟ نتواند بر صحت خودش دلالت کند ؟

تنها یک راه دیگر می ماند ... گریز ...

باید خودم را تبعید کنم ... ( همانند ورزشکاری که پیش از تحلیل رفتن نیروهای قهرمانیش ، خودش را از میدان کنار می کشد ) ... باید همچون موجودی اساطیری عمل کنم ...

همان کاری را می کنم که مقنع برای حفظ قدرت اسطوره ایش کرد،برا ی حفظ روایتی که از خویش ساخته بود ...

در ابتدا چندین نفر را با نیرویی مرموز نابود می کنم ... و بعد خودم را در چاهی سوزان سرنگون می کنم ...

من خودم رانابود می کنم تا روایت قدرت من ، با نیروی تازه ای که از مرگ قهرمانانه ، از محو شدن اسطوره ایم گرفته ، بتواند سالها به حرکت خویش ادامه دهد .

من می گریزم تا نجات پیدا کنم... یا متکلم وحده و راوی اول شخص بودنم را حفظ کنم.

برچسب‌ها:



  Comments:  ارسال یک نظر
<< Home

[ خانه| پست الكترونيك ]

انتشار الکترونیکی نوشته‌های این وبلاگ همراه لینک، و چاپ آنها تنها با اجازه‌ی نویسنده (ساسان م. ک. عاصی) مجاز است

Home
E-mail
Feed

دیوارپَرده

راهــــــــــرو

گوگل ریـــدر

پیوندها

جستار
فرزان سجودی
حضور خلوت انس
نویسش نقطه الف در نقطه الف
N.EHT.1927. ART
یادداشت‌های شیوا مقانلو در کازابلانکا
نقره‌ی اثیر
...آمدم، نبودید
یادداشت‌ها و چیزهای دیگر
تنهایی پر هياهو
Sir Hermes Marana the Great
A Man Called Old Fashion
شوخی روزگار
آفتاب پرست
لولیتا
سرزمین رویاها
وضعیت بینابینیت
راز
زن‌نوشت
سپینود
موسیقی آب گرم
میرزا پیکوفسکی
امشاسپندان
قصه‌های عامه پسند
Osmosis
کتاب‌های عامه‌پسند
کتاب‌خونه
اگنس
ماهی_سیاه_کوچولو
دفترهای سپید بی‌گناهی
درباره نشانه
LIthium
لحظه
رگبار
گل‌تن
حقایق درباره‌ی نازلی دختر آیدین
خرمگس خاتون
آدمهای خوب شهر
روز برمی‌آید
U2
لولیان
نوشته‌های اتوبوسی
Agrandissement
پیاده رو
Déjà Vu
فلسفه در اتاق خواب
ذهن سیال
دختر بودن
خودخویش‌نامه
زن نارنجی
1807
همشهری کاوه
غربتستان
دالان دل
برج شادی
لحظه‌هایی از بودن
آنکس که نداند
خودکار بی‌رنگ
شور
تفتستان
علیرضا معتمدی
ترانه‌ای در تاریکی
!همين كه هست
دنیای هیچ‌آلودِ من
گلاره و نارنج طلا
عاقلانه
داستانک‌های چوبی
مشعشع‌ نامه
مینیمال‌ها و طرح‌های رضآ نآظم
نگین
٤دیواری
صدف فراهانی
Frozen words
گلناز والا
ايزدبانو
الهه مهر
بیلی و من
روزمره
بانوی اردیبهشت
فلُّ‌سَفَه
دید هفتم
پاپریک
از مهتابی به كوچه تاريک
حبسیات
روایتی دیگر
راوی حکایت باقی
سوراخ تو دیوار
دندانهای تيز
نامه های جامانده
یادداشت‌های یک معترض

شعـــــر

نامه‌هایی به خودم
یداله رؤیایی
همین‌طوری نوزدهم
پاگرد
اتاقي از آن خود
...می‌خوام خودم باشم
کوتاه نوشته های من
من واقعی
Photo Haiku
کو
یادم تو را فراموش

ســایت‌ها

تغییر برای برابری
هزارتو
جن و پری
زنستان
آکادمی فانتزی
هنوز
هفتان
رادیو زمانه
بلاگ‌نیوز
بلاگچین
کارگاه
دیباچه
مجله‌ی شعر در هنر نویسش
هستیا
دوات
کتاب قرن

مـوسـیـقی

گفتگوی هارمونیک
BANG Classical
آرشه
هنر و موسیقی
My Reticence
Classic Cat
هرمس
مرکز موسیقی بتهوون
آوای باربد

عکاســــی

Masters of Photography
FanoosPhoto
Nazif Topçuoğlu
کسوف
یکی دیگه
نگین فیروزی

گالـــــری‌ها

Artchive
ژازه طباطبائی
آرون جاسینسکی
نگین احتسابیان
آزاده طاهائی
مکرمه قنبری
Chera na ...?

هنرکـــــــده‌ها

موزه هنرهای معاصر
خانه‌ی هنرمندان ایران
بنیاد آفرینش‌های هنری نیاوران

آرشـــــیو

December 2004
January 2005
February 2005
March 2005
April 2005
May 2005
June 2005
July 2005
August 2005
September 2005
October 2005
November 2005
December 2005
January 2006
February 2006
March 2006
April 2006
May 2006
June 2006
July 2006
August 2006
September 2006
October 2006
November 2006
December 2006
January 2007
February 2007
March 2007
April 2007
May 2007
June 2007
July 2007
August 2007
September 2007
October 2007
November 2007
December 2007
January 2008
February 2008
May 2008
June 2008
July 2008
August 2008
September 2008
October 2008
November 2008
December 2008
January 2009
February 2009
March 2009
April 2009
May 2009
June 2009
July 2009
August 2009
September 2009
November 2009
January 2010
March 2010
April 2010
May 2010
June 2010
July 2010
August 2010
September 2010
October 2010
December 2010
February 2011
June 2011
May 2012
June 2012
July 2012
October 2012
November 2012
April 2013
June 2013
July 2013
September 2013
April 2014
May 2014
June 2014
October 2014
December 2014
January 2015
February 2015
April 2015
May 2015
May 2017
June 2017

Counter