شبکـــه‌ی تارعنکـــبوتـــی رنگــین به روایت ســـاســـان م. ک. عــــاصـــی


۱۳۸۶ آذر ۱۶, جمعه

مکتب (15)

وقتی می‌گم وطن من دوستام هستن... هیچ‌جوره نمی‌تونم تو جدیت این حرف‌ام شک کنم.

وطن جاییه که باشه. وطن وقتی وطن باشه آدم هیچ‌وقت احساس سرگردونی نمی‌کنه. برای آدم همیشه جایی تو وطن‌اش هست... و الآن کجای دنیاس که برای آدماش همیشه جایی داشته باشه؟ شاید یه روزگاری بوده که می‌شد به یه تیکه خاک و یا زمین گفت وطن، که احتمالا همون روزگاری بوده که درختا هنوز حرف می‌زدن... هرچی بوده، امروز دیگه خبری از این‌جور وطنا نیست. کسی دیده؟

(آقای هیوز، نه که فک کنی چون تو سیاهی و من سفیدم دارم سوءاستفاده می‌کنم. هرجوره‌شو حساب کنی امروز ما سفیدارم اون‌قد سیا کردن که لوله‌بخاری بهمون می‌گه کاکا. آره! اون حرفا نیسّ و فقط می‌خوام شعرتو این‌طوری بخونم که وطن اصولا برا ما وطن نبود. راسیت‌ش از اول اشتبا گرفته بودیم قضیه‌رو انگار. آدمیزاد انگاری عادتشه چیزایی که باشون زنده‌سو ندید بگیره و می‌دونی؟ وقت اسم گذاشتن یه سوءتفاهمی پیش اومده. اون رفیق انتلکچوئل‌مون بیخود نبود که گیر می‌داد هر چی رو به اسم خودش مسمی کنیم. راس می‌گف. زادگا زادگاهه! همین. برام مهم نیس وطن از کجا وطن شده؛ این چیزی که امروز این معنیو می‌ده، راسشو بخوای یه تیکه خاک نیس، حالا هر چقدرم که یه تیکه‌هایی از خاک باشه که دوسش داشته باشم، اون بحثش کاملا جداس. وطن اصولا جاییه که آدم بتونه توش زنده باشه و چطو آدم می‌تونه جایی که دوستی نداره زنده بمونه؟ چطو؟ می‌دونم که زیر یه خروار خاک استخوناتو جم نمی‌کنی که تلق‌تولوق‌کنون بهم بگی داداش زنده می‌مونه؛ چون آره! خرسنگام واسه‌خودشون زنده‌ن، ولی هرچی که داخل ِ آدم نیس. هس؟)

وطن جاییه که آدم دوستی داشته باشه. وطن ِ آدم دوستای آدمن... وُ تازه اینجاس که من یه وطن‌پرست دوآتیشه می‌شم.

وطن جاییه که هوای آدمو داره. جاییه که آدم می‌بینه هست. جایی که آدم حس‌اش می‌کنه حتی از ده فرسخی. جاییه که دل داره و آدم وطن‌پرست دلش می‌خواد نذاره آب تو دل‌اش تکون بخوره، همون‌طور که وطن‌اش همیشه هوای دل‌شو داشته. جاییه که... چی بگم؟ باید داشت تا فهمیدش. و بی‌اغراق می‌گم، من یکی از لحاظ وطن خودمو حسابی خوشبخت می‌دونم. نمی‌دونم این یه‌جور تشکره یا ابراز احساسات یا... یه‌دفه به دلم افتاد که بنویسم‌اش. گاس خیلی هم نتونه اونچه تو دلمه رو بگه. به‌هرحال، وقتی گوشی تلفن رو برمی‌دارم و صدای یه دوست ازون‌طرف خط به گوشم می‌خوره، مث اینا که وقتی از غربت می‌رسن فرودگاه زادگاه‌شون می‌زنن زیر گریه از ذوق، یه چیزی تو دلم از ذوق به جوش می‌افته.

این هستش که همیشه هستن دوستام. مسلما نه که صبح تا شب نشسته باشن یه جا دم دست! هرجا باشن، حتی وقتی نبینم‌شون یا صداشون رو نشنوم، هستن. همین‌که فک کنم دوستی، دوستایی دارم که هستن؛ که شده بارها باهاشون اون‌قد خندیدم که صورتم به درد افتاده یا اون‌قد گریه کردم که چشام از اشک، و حالا اینا تازه سرای خطایی‌ان که وسطش کلی گپ و گفت و زندگی هست... همین‌که یادم می‌افته دوستایی دارم، بی‌نظیره. احساس می‌کنم جایی دارم. فک کنین "هالی" چه احساس فلاکتی می‌کنه اگه یه روز برگرده و ببینه زمین سرجاش نیست... ماها خوشبختی‌مون بزرگترین خوشبختیاس اگه دوستایی داریم که هر بار برمی‌گردیم هستن و خب... اینم بدیهیه و نباید یادمون بره که فقط جایی می‌تونیم این‌قد خوشبخت باشیم که بتونیم متقابلا وطنی باشیم که وطنه. و این چیزیه که گاهی حسابی فکری‌م می‌کنه، که چقد وطن‌ام... این چیزیه که دم صبحی می‌شوندم پای کامپیوتر به نوشتن. رک و روراست به خاطر اینکه به هر زبونی شده به دوستام بگم می‌دونم هستن و بودن‌شون بهترین نکته‌ی زندگی‌مه، در هر حالی که باشم؛ با ارزش‌ترین،‌ بدون کوچکترین اغراقی.

امروز وقتی با سه تا از دوستام حرف زدم و دیدم مثل همیشه هرکدوم به خودیّت‌شون حرفمو می‌فهمن، و هم‌زمان می‌دونستم سه دوست دیگه هم هستن که اگه با اونا هم حرف می‌زدم می‌تونستن همین‌قدر سرشارم کنن از حس خوب دوستی... مثل هر روز دیگه و هر بار دیگه، دوباره یادم افتاد که اگه نباشن چقدر بی‌معنی می‌شم. این نافی اون‌چه که به شخصه هستم نیست. مسئله اینه که این نبودم اگه دوستانم نبودن و این در مورد همه آدما صادقه. ما بدون دوستامون کاملا بی‌معنی می‌شیم؛ هیچ! یه نگاه به دور و برمون بندازیم، ببینیم چطور می‌شد جایی که هستیم باشیم، با حساب همه‌ی کارایی که ازمون برمی‌آد اما بدون دوستامون. از نظر من غیرممکن بود. کافیه دوستامون رو تو ذهن‌مون عوض کنیم تا ببینیم چقدر پرت می‌شیم از جایی که هستیم. به‌هرحال، من یکی خودم رو اینجایی که هستم (اینجایی که هر طور باشه، ازینکه درش هستم خوشحالم) بدون این دوستانم نمی‌دیدم و برای همینه که با تمام وجود خودم رو مدیون دوستام می‌دونم؛ چه دوستایی که سال‌هاس می‌شناسم و چه دوستی که چند ماه. توصیف‌ناپذیره دِینی که هر کدوم به گردن‌ام دارن. ارزشی که برام دارن.

اینا چیزایی‌ان که با هر صراحت و صداقتی بگم، در برابر صفای اونو باز احساس می‌کنم کم آوردم. می‌تونم سال‌ها تو تک‌تک داستانا و شعرا و هرچی می‌نویسم بگم و باز هم احساس کنم هنوز چیزی نگفته مونده.

پ.ن.: دوستایی داشتم که سال‌هاس ندیدم‌شون، یا دوستایی که دیگه ندارم. شاید از خاطرشون رفته باشم و شاید بعضیاشونو به خاطر نیارم، اما این باعث نمی‌شه نگم که به اونا هم خیلی مدیونم. خیلی...

من از وطن همیشه خوشبخت بودم و کاش دستم برسه که جبران کنم.

برچسب‌ها: ,



  Comments:  ارسال یک نظر
<< Home

[ خانه| پست الكترونيك ]

انتشار الکترونیکی نوشته‌های این وبلاگ همراه لینک، و چاپ آنها تنها با اجازه‌ی نویسنده (ساسان م. ک. عاصی) مجاز است

Home
E-mail
Feed

دیوارپَرده

راهــــــــــرو

گوگل ریـــدر

پیوندها

جستار
فرزان سجودی
حضور خلوت انس
نویسش نقطه الف در نقطه الف
N.EHT.1927. ART
یادداشت‌های شیوا مقانلو در کازابلانکا
نقره‌ی اثیر
...آمدم، نبودید
یادداشت‌ها و چیزهای دیگر
تنهایی پر هياهو
Sir Hermes Marana the Great
A Man Called Old Fashion
شوخی روزگار
آفتاب پرست
لولیتا
سرزمین رویاها
وضعیت بینابینیت
راز
زن‌نوشت
سپینود
موسیقی آب گرم
میرزا پیکوفسکی
امشاسپندان
قصه‌های عامه پسند
Osmosis
کتاب‌های عامه‌پسند
کتاب‌خونه
اگنس
ماهی_سیاه_کوچولو
دفترهای سپید بی‌گناهی
درباره نشانه
LIthium
لحظه
رگبار
گل‌تن
حقایق درباره‌ی نازلی دختر آیدین
خرمگس خاتون
آدمهای خوب شهر
روز برمی‌آید
U2
لولیان
نوشته‌های اتوبوسی
Agrandissement
پیاده رو
Déjà Vu
فلسفه در اتاق خواب
ذهن سیال
دختر بودن
خودخویش‌نامه
زن نارنجی
1807
همشهری کاوه
غربتستان
دالان دل
برج شادی
لحظه‌هایی از بودن
آنکس که نداند
خودکار بی‌رنگ
شور
تفتستان
علیرضا معتمدی
ترانه‌ای در تاریکی
!همين كه هست
دنیای هیچ‌آلودِ من
گلاره و نارنج طلا
عاقلانه
داستانک‌های چوبی
مشعشع‌ نامه
مینیمال‌ها و طرح‌های رضآ نآظم
نگین
٤دیواری
صدف فراهانی
Frozen words
گلناز والا
ايزدبانو
الهه مهر
بیلی و من
روزمره
بانوی اردیبهشت
فلُّ‌سَفَه
دید هفتم
پاپریک
از مهتابی به كوچه تاريک
حبسیات
روایتی دیگر
راوی حکایت باقی
سوراخ تو دیوار
دندانهای تيز
نامه های جامانده
یادداشت‌های یک معترض

شعـــــر

نامه‌هایی به خودم
یداله رؤیایی
همین‌طوری نوزدهم
پاگرد
اتاقي از آن خود
...می‌خوام خودم باشم
کوتاه نوشته های من
من واقعی
Photo Haiku
کو
یادم تو را فراموش

ســایت‌ها

تغییر برای برابری
هزارتو
جن و پری
زنستان
آکادمی فانتزی
هنوز
هفتان
رادیو زمانه
بلاگ‌نیوز
بلاگچین
کارگاه
دیباچه
مجله‌ی شعر در هنر نویسش
هستیا
دوات
کتاب قرن

مـوسـیـقی

گفتگوی هارمونیک
BANG Classical
آرشه
هنر و موسیقی
My Reticence
Classic Cat
هرمس
مرکز موسیقی بتهوون
آوای باربد

عکاســــی

Masters of Photography
FanoosPhoto
Nazif Topçuoğlu
کسوف
یکی دیگه
نگین فیروزی

گالـــــری‌ها

Artchive
ژازه طباطبائی
آرون جاسینسکی
نگین احتسابیان
آزاده طاهائی
مکرمه قنبری
Chera na ...?

هنرکـــــــده‌ها

موزه هنرهای معاصر
خانه‌ی هنرمندان ایران
بنیاد آفرینش‌های هنری نیاوران

آرشـــــیو

December 2004
January 2005
February 2005
March 2005
April 2005
May 2005
June 2005
July 2005
August 2005
September 2005
October 2005
November 2005
December 2005
January 2006
February 2006
March 2006
April 2006
May 2006
June 2006
July 2006
August 2006
September 2006
October 2006
November 2006
December 2006
January 2007
February 2007
March 2007
April 2007
May 2007
June 2007
July 2007
August 2007
September 2007
October 2007
November 2007
December 2007
January 2008
February 2008
May 2008
June 2008
July 2008
August 2008
September 2008
October 2008
November 2008
December 2008
January 2009
February 2009
March 2009
April 2009
May 2009
June 2009
July 2009
August 2009
September 2009
November 2009
January 2010
March 2010
April 2010
May 2010
June 2010
July 2010
August 2010
September 2010
October 2010
December 2010
February 2011
June 2011
May 2012
June 2012
July 2012
October 2012
November 2012
April 2013
June 2013
July 2013
September 2013
April 2014
May 2014
June 2014
October 2014
December 2014
January 2015
February 2015
April 2015
May 2015
May 2017
June 2017
September 2017

Counter