شبکـــه‌ی تارعنکـــبوتـــی رنگــین به روایت ســـاســـان م. ک. عــــاصـــی


۱۳۸۴ آبان ۲۰, جمعه

راک٬ خاندان باخ و دعوت به شنيدن!

سال‌ها از دوران طلائی موسیقی راک در اروپا و آمریکا گذشته اما این موسیقی شورانگیز و آن صداهای خسته و خش‌دار و گاه خشمگین، هنوز محبوبیت و درخشش خود را از دست نداده‌اند و چنان زنده پیش می‌آیند که می‌شود گفت جاودان نیز خواهند ماند.

نام جیمی موریسون، راجر واترز و دیوید گیلمور، کورت کوبین، کلاوس میت، فردی مرکوری، الویس پریسلی، لئونارد کوهن و بسیاری بزرگان دیگر ِ انواع شاخه‌های راک (بخواهم نام ببرم باید از خیر این یادداشت بگذرم) عجین شده با فراموش‌نشدنی‌ترین خاطرات ما و همین‌طور با لحظات بی‌پایان تنهائی‌هامان و ساعات خشم و غم و شادی‌هامان. هنوز از شنیدن اجرای تازه پینک فلوید به وجد می‌آئیم و احتمالا تا سال‌های سال موسیقی راک جزو محبوب‌ترین سبک‌های موسيقی‌ برای ما خواهد بود.

حالا هم، سال‌ها پس از آن دوران طلائی، چند سالی‌ست موسیقی راک دارد در ایران تکان‌های جذاب و جالب می‌خورد (نمی‌دانم قدیم‌تر چه گروه‌هائی وجود داشتند. مثلا گروه بلک‌کتز شاید؛ که البته ماندگار نبوده انگار و گرچه روزگاری زنده‌ یاد «فرهاد مهرداد» را همراه خود داشته،‌ اما امروز... بگذریم!)

.

مدت‌ها پیش با «اوهام» کلی سر ذوق آمدم. 127 را هنوز نشنیده‌ام اما اوصافش زياد به گوشم خورده. «باراد» از آن تجربه‌های به یاد ماندنی بود برایم و «تک‌خال» هم آلبومی شنیدنی.

از تک آلبوم «رضا یزدانی»،‌ یعنی "پرنده بی پرنده" با اشعار «یغما گلروئی» هم قطعا نمی‌شود گذشت.

اما به تازگی(خیلی تازگی!) یک اتفاق (به زعم من فوق‌العاده) در موسیقی راک ایرانی به گوشم خورده.

«کیوسک» با «آدم معمولی»اش یکی از تجربه‌های شنیداری وجدآور این چند وقت من بود.

پیشنهاد می‌کنم اگر به موسیقی راک علاقمندید، هر طور شده(اين آلبوم هم ممنوع است!) این آلبوم را تهیه کرده، گوش کنید.

(مطلبی درباره کيوسک در بی‌بی‌سی)

* * *

دیروز هم از آن روزهای خوب موزیکال بود برایم. شرحش مفصل است و فقط می‌خواهم به یک مورد دیگرش اشاره کنم.

دیروز یکی از دوستان عزیز مجموعه‌ای به من داد از خانواده باخ:

یوهان سباستیان کبیر، ویلهلم فریدمان و کارل فیلیپ امانوئل باخ!

باخ‌ها تا پنج نسل موسیقیدان بودند و در جائی خواندم در زمانی حداقل 30 باخ در آلمان ارگ می‌نواختند!

خود حضرت باخ اعظم بیست فرزند داشت که هفت‌تای‌شان زنده ماندند و چهار نفر از آنها موسیقیدان‌های معروفی شدند که کارل امانوئل فیلیپ و ویلهلم فریدمان هم جزوشان بودند(دو تای دیگر: یوهان کریستوف فریدریش و یوهان کریستیان). همسر جناب باخ هم اسمش حتما برای پیانیست‌های گرامی آشناست. خانم «آنا ماگدالنا ویلکه» (يا وولکن!/ مثل اينکه قصه فون‌درگراتن خيلی پر شاخ و برگ است!) که باخ کتب آنا ماگدالنا (که شامل قطعاتی بسیار زیباست برای آموزش کلاویه) را به ایشان تقدیم کرد.

بیخود نیست اسم باخ که می‌آید آدم تنش به لرزه می‌افتد و ناخودآگاه کرنش می‌کند.

در فهرست آثار باخ بیش از 1100 قطعه ثبت شده که بعضی از این قطعه‌ها خودشان یک مجموعه‌اند که قطعات بسیار زیبا و مشهوری را در خود جا داده‌اند (مثلا پاسیون سن ماتئو* یا همان انجیل به روایت متی و شاهکار بی‌نظیرش "ندبهٔ پطرس").

از مجموعه‌ای که دیروز گرفتم می‌گفتم. نام این مجموعه هست «روح باروک» ( Baroque Esprit ) که چند قطعه مجلسی برای هارپسیکورد و ابوا از باخ‌ها را در خود دارد.

پیش از این از فرزندان باخ چیزی نشنیده بودم و برایم شنیدن آثارشان جذاب بود(مخصوصا ویلهلم فریدمان باخ که قطعه‌اش یاد رمانتیک‌ها انداخت‌ام).

اما خود باخ کبیر؛ بی‌اغراق می‌توانم بگویم که به نظر من سلطان ابوا بوده (سلطان چه نبوده؟... احتمالا و خوشبختانه فقط سلطان سینتی‌سایزر نبوده!). پیشنهاد می‌کنم(اگر تا به حال نشنیده‌اید) حداقل به یکی از آثار باخ برای ابوا گوش کنید. در آثارش برای ابوا مرزهای زمان را درنوردیده...

بعضی قطعات او برای ابوا حس قطعات مدرن را دارند و بعضی از آنها آدم رابه شک می‌اندازد که نکند اشتباهی دارد قطعه‌ای از رمانیتک‌ها را گوش می‌کند!

باخ صدای جادوئی ابوا را هم جادو کرده!

متاسفانه به خاطر ندارم این جمله را چه کسی درباره باخ گفته، اما به‌راستی که عین حقیقت است:

«و باخ که همچون افلاطون در فلسفه، تمامی موسیقی را درنوشت...»

(می‌دانم که با حساب آیندگان ِ این دو در فلسفه و موسیقی، این جمله کمی اغراق‌آمیز به‌ نظر می‌رسد. اما همان‌طور که افلاطون یکی از بنیادهای محکم فلسفه است، باخ هم خداوندگاری بی‌همتاست در موسیقی.)

* پاسیون سن ماتئو یکی از زیباترین آثار مذهبی باخ است(صد البته باقی هم شاهکارند و خودْ بهترین). اگر نشنیده‌اید و خواستید این اثر شگفت‌انگیز را بشنوید، دو مجموعه از آن موجود است. یک مجموعه که شرکت "ایران گام" آن را منتشر کرده؛ به رهبری «مایکل کوربز» و منتخبی است از این اثر و سیزده قطعه که ندبه پطرس هم در میان آنهاست را می‌توانید در آن بشنوید. نسخ کامل این اثر هم منتشر شده‌اند که شنیدنشان لذتی صد برابر دارد. یکی از این اجراها به رهبری «گوستاو لئوناردت» است و می‌توانید در آرشیو بانگ آن بیابید. (بی‌شک اجراهای عالی دیگری هم می‌توانید پیدا کنید.)

اگر بتوانید به اجرای «یهودی منوهین» کبیر از ندبه پطرس گوش کنید هم قطعا رستگار خواهید شد!

پ.ن: راستش به ذهنم رسید که شاید این دو مطلب همراه هم به نظر خیلی نامربوط برسند. با این‌حال چون خودم هر دو را در یک روز شنیده بودم، یک‌جا هم نوشتم!

پ.پ.ن: هایپر لینک چیز خیلی خوبی است. اما وقتی برای پیدا کردن یک لینک باید ده دقیقه جستجوی بی‌ثمر کرد، می‌شود عطایش را به لقایش بخشید! روی همین حساب است که می‌بینید دندان لینک‌ها افتاده!

برچسب‌ها: ,



  Comments:  ارسال یک نظر
<< Home

[ خانه| پست الكترونيك ]

انتشار الکترونیکی نوشته‌های این وبلاگ همراه لینک، و چاپ آنها تنها با اجازه‌ی نویسنده (ساسان م. ک. عاصی) مجاز است

Home
E-mail
Feed

دیوارپَرده

راهــــــــــرو

گوگل ریـــدر

پیوندها

جستار
فرزان سجودی
حضور خلوت انس
نویسش نقطه الف در نقطه الف
N.EHT.1927. ART
یادداشت‌های شیوا مقانلو در کازابلانکا
نقره‌ی اثیر
...آمدم، نبودید
یادداشت‌ها و چیزهای دیگر
تنهایی پر هياهو
Sir Hermes Marana the Great
A Man Called Old Fashion
شوخی روزگار
آفتاب پرست
لولیتا
سرزمین رویاها
وضعیت بینابینیت
راز
زن‌نوشت
سپینود
موسیقی آب گرم
میرزا پیکوفسکی
امشاسپندان
قصه‌های عامه پسند
Osmosis
کتاب‌های عامه‌پسند
کتاب‌خونه
اگنس
ماهی_سیاه_کوچولو
دفترهای سپید بی‌گناهی
درباره نشانه
LIthium
لحظه
رگبار
گل‌تن
حقایق درباره‌ی نازلی دختر آیدین
خرمگس خاتون
آدمهای خوب شهر
روز برمی‌آید
U2
لولیان
نوشته‌های اتوبوسی
Agrandissement
پیاده رو
Déjà Vu
فلسفه در اتاق خواب
ذهن سیال
دختر بودن
خودخویش‌نامه
زن نارنجی
1807
همشهری کاوه
غربتستان
دالان دل
برج شادی
لحظه‌هایی از بودن
آنکس که نداند
خودکار بی‌رنگ
شور
تفتستان
علیرضا معتمدی
ترانه‌ای در تاریکی
!همين كه هست
دنیای هیچ‌آلودِ من
گلاره و نارنج طلا
عاقلانه
داستانک‌های چوبی
مشعشع‌ نامه
مینیمال‌ها و طرح‌های رضآ نآظم
نگین
٤دیواری
صدف فراهانی
Frozen words
گلناز والا
ايزدبانو
الهه مهر
بیلی و من
روزمره
بانوی اردیبهشت
فلُّ‌سَفَه
دید هفتم
پاپریک
از مهتابی به كوچه تاريک
حبسیات
روایتی دیگر
راوی حکایت باقی
سوراخ تو دیوار
دندانهای تيز
نامه های جامانده
یادداشت‌های یک معترض

شعـــــر

نامه‌هایی به خودم
یداله رؤیایی
همین‌طوری نوزدهم
پاگرد
اتاقي از آن خود
...می‌خوام خودم باشم
کوتاه نوشته های من
من واقعی
Photo Haiku
کو
یادم تو را فراموش

ســایت‌ها

تغییر برای برابری
هزارتو
جن و پری
زنستان
آکادمی فانتزی
هنوز
هفتان
رادیو زمانه
بلاگ‌نیوز
بلاگچین
کارگاه
دیباچه
مجله‌ی شعر در هنر نویسش
هستیا
دوات
کتاب قرن

مـوسـیـقی

گفتگوی هارمونیک
BANG Classical
آرشه
هنر و موسیقی
My Reticence
Classic Cat
هرمس
مرکز موسیقی بتهوون
آوای باربد

عکاســــی

Masters of Photography
FanoosPhoto
Nazif Topçuoğlu
کسوف
یکی دیگه
نگین فیروزی

گالـــــری‌ها

Artchive
ژازه طباطبائی
آرون جاسینسکی
نگین احتسابیان
آزاده طاهائی
مکرمه قنبری
Chera na ...?

هنرکـــــــده‌ها

موزه هنرهای معاصر
خانه‌ی هنرمندان ایران
بنیاد آفرینش‌های هنری نیاوران

آرشـــــیو

December 2004
January 2005
February 2005
March 2005
April 2005
May 2005
June 2005
July 2005
August 2005
September 2005
October 2005
November 2005
December 2005
January 2006
February 2006
March 2006
April 2006
May 2006
June 2006
July 2006
August 2006
September 2006
October 2006
November 2006
December 2006
January 2007
February 2007
March 2007
April 2007
May 2007
June 2007
July 2007
August 2007
September 2007
October 2007
November 2007
December 2007
January 2008
February 2008
May 2008
June 2008
July 2008
August 2008
September 2008
October 2008
November 2008
December 2008
January 2009
February 2009
March 2009
April 2009
May 2009
June 2009
July 2009
August 2009
September 2009
November 2009
January 2010
March 2010
April 2010
May 2010
June 2010
July 2010
August 2010
September 2010
October 2010
December 2010
February 2011
June 2011
May 2012
June 2012
July 2012
October 2012
November 2012
April 2013
June 2013
July 2013
September 2013
April 2014
May 2014
June 2014
October 2014
December 2014
January 2015
February 2015
April 2015
May 2015
May 2017
June 2017
September 2017

Counter