شبکـــه‌ی تارعنکـــبوتـــی رنگــین به روایت ســـاســـان م. ک. عــــاصـــی


۱۳۸۴ خرداد ۲۶, پنجشنبه

همين فردا... من و تو و ما و معين ، چون همه آزادی می‌خواهيم.

این یک روز باقیمانده را سوگند خوردم تا آنجا که می‌توانم تلاش کنم به هدف جلب رای برای دکتر معین...

تا همين‌جا هم فرصت‌های فراوانی را از دست داده‌ام... اما هنوز فرصت باقيست... کوتاه است، اما می‌تواند مفيد باشد.

شاید خیلی از شما بگویید منی که آن همه شرط و بیع گذاشتم برای خودم و برای رای دادنم،‌ یا من که حامی رفراندوم هستم دیگر چرا این همه تلاش می‌کنم.

جواب دارم: چون برای دادن یک رای که به نظر خیلی از اطرافیان ناقابل می‌آید، کلی شرط برای خودم گذاشتم، می‌خواهم عده بیشتری را جلب کنم. چرا؟

ساعتهای زیادی وقت گذاشتم برای مطالعه حرفها و برنامه‌های دکتر معین و گروه همراه ایشان... نزدیک به یک هفته، هیچ کار دیگری نکردم به جز فکر کردن به انتخابات... و بالاخره تصمیم گرفتم به دکتر معین رای بدهم.

خب! دقیقا به خاطر تمام وقتی که روی این تصمیم گذاشته‌ام، می‌خواهم رای دوستان دیگر را جلب کنم.

به خاطر اینکه تقریبا مطمئن هستم اشتباه نکرده‌ام. به خاطر اینکه دلایل زیادی پیدا کرده‌ام برای اثبات ثمربخش بودن این تصمیم... به خاطر اینکه می‌دانم شرط اول اثبات ثمربخشی این تصمیم، آن است که دکتر معین در انتخابات پیروز شود.

و حاضرم مسئولیتش را هم بپذیرم.

و دیگر اینکه،‌چون حامی رفراندوم هستم، چون خواهان آن هستم که قوانین ضد زن و دیگر قوانین تبعیض‌آمیز از قانون اساسی حذف شود، و چون خواهان آن هستم که قانونی اساسی مبتنی بر اعلامیه جهانی حقوق بشر داشته باشیم، به دکتر معین رای می‌دهم.

دکتر معین و گروه همراه ایشان، تنها کسانی هستند که در این دوره از حقوق بشر گفته‌اند، از مبارزه با تبعیض علیه زنان گفته‌اند، از آزادی بیان و اندیشه گفته‌اند، از حرمت انسان گفته‌اند و از تمام مسائلی سخن گفته‌اند که سالها در سرزمین ما حتی سخن گفتن از آنها ممنوع محسوب می‌شد.

من به دکتر معین رای می‌دهم، نه به خاطر اینکه فردی بیاید و سرنوشت دیگری برایم رقم بزند، بلکه به خاطر آنکه فردی به همراه گروهی بیاید، تا بتوانم همراه او حق تعیین سرنوشت پیدا کنم.

به دکتر معین رای می‌دهم، چون معتقدم برای رسیدن به آزادی باید پله‌ها را یکی یکی بالا رفت... چرا که هر روش دیگری از نظر من تخیلی و دور از دسترس است.

به دکترمعین رای می‌دهم، چون نمی‌خواهم اسیر لجبازی و توهم باقی بمانم و منتظر اسطوره نجات باشم.

کليد دست همه ماست.

تا فردا هنوز راه زیادی باقی مانده... تا فردا می‌توان همراهان بیشتری پیدا کرد.

دلایل دیگری می‌خواهید؟ بخوانید:

امید معماریان:

اعجاز رسانه‌های کوچک و چرا خانه‌نشینی روا نیست.

زن‌نوشت:

شام آخر تبلیغات

از درون همين متن:

...با اين حال تصوير آن مرد ميان‌سالی در ذهنم پررنگ است که از من پرسيد:«به دکتر معين رای می‌دهی که هيچ‌چيز عوض نشود؟» و منی که از خستگی روی پا بند نبودم: «رای می‌دهم که خودم خيلی چيزها را عوض کنم، که فضا برای تغيير داشته باشم، که آزاد باشم، که باشم.» و نگاه عميق او: «به خاطر صداقتت، به دکتر معين رای می‌دهم.»



  Comments:  ارسال یک نظر
<< Home

[ خانه| پست الكترونيك ]

انتشار الکترونیکی نوشته‌های این وبلاگ همراه لینک، و چاپ آنها تنها با اجازه‌ی نویسنده (ساسان م. ک. عاصی) مجاز است

Home
E-mail
Feed

دیوارپَرده

راهــــــــــرو

گوگل ریـــدر

پیوندها

جستار
فرزان سجودی
حضور خلوت انس
نویسش نقطه الف در نقطه الف
N.EHT.1927. ART
یادداشت‌های شیوا مقانلو در کازابلانکا
نقره‌ی اثیر
...آمدم، نبودید
یادداشت‌ها و چیزهای دیگر
تنهایی پر هياهو
Sir Hermes Marana the Great
A Man Called Old Fashion
شوخی روزگار
آفتاب پرست
لولیتا
سرزمین رویاها
وضعیت بینابینیت
راز
زن‌نوشت
سپینود
موسیقی آب گرم
میرزا پیکوفسکی
امشاسپندان
قصه‌های عامه پسند
Osmosis
کتاب‌های عامه‌پسند
کتاب‌خونه
اگنس
ماهی_سیاه_کوچولو
دفترهای سپید بی‌گناهی
درباره نشانه
LIthium
لحظه
رگبار
گل‌تن
حقایق درباره‌ی نازلی دختر آیدین
خرمگس خاتون
آدمهای خوب شهر
روز برمی‌آید
U2
لولیان
نوشته‌های اتوبوسی
Agrandissement
پیاده رو
Déjà Vu
فلسفه در اتاق خواب
ذهن سیال
دختر بودن
خودخویش‌نامه
زن نارنجی
1807
همشهری کاوه
غربتستان
دالان دل
برج شادی
لحظه‌هایی از بودن
آنکس که نداند
خودکار بی‌رنگ
شور
تفتستان
علیرضا معتمدی
ترانه‌ای در تاریکی
!همين كه هست
دنیای هیچ‌آلودِ من
گلاره و نارنج طلا
عاقلانه
داستانک‌های چوبی
مشعشع‌ نامه
مینیمال‌ها و طرح‌های رضآ نآظم
نگین
٤دیواری
صدف فراهانی
Frozen words
گلناز والا
ايزدبانو
الهه مهر
بیلی و من
روزمره
بانوی اردیبهشت
فلُّ‌سَفَه
دید هفتم
پاپریک
از مهتابی به كوچه تاريک
حبسیات
روایتی دیگر
راوی حکایت باقی
سوراخ تو دیوار
دندانهای تيز
نامه های جامانده
یادداشت‌های یک معترض

شعـــــر

نامه‌هایی به خودم
یداله رؤیایی
همین‌طوری نوزدهم
پاگرد
اتاقي از آن خود
...می‌خوام خودم باشم
کوتاه نوشته های من
من واقعی
Photo Haiku
کو
یادم تو را فراموش

ســایت‌ها

تغییر برای برابری
هزارتو
جن و پری
زنستان
آکادمی فانتزی
هنوز
هفتان
رادیو زمانه
بلاگ‌نیوز
بلاگچین
کارگاه
دیباچه
مجله‌ی شعر در هنر نویسش
هستیا
دوات
کتاب قرن

مـوسـیـقی

گفتگوی هارمونیک
BANG Classical
آرشه
هنر و موسیقی
My Reticence
Classic Cat
هرمس
مرکز موسیقی بتهوون
آوای باربد

عکاســــی

Masters of Photography
FanoosPhoto
Nazif Topçuoğlu
کسوف
یکی دیگه
نگین فیروزی

گالـــــری‌ها

Artchive
ژازه طباطبائی
آرون جاسینسکی
نگین احتسابیان
آزاده طاهائی
مکرمه قنبری
Chera na ...?

هنرکـــــــده‌ها

موزه هنرهای معاصر
خانه‌ی هنرمندان ایران
بنیاد آفرینش‌های هنری نیاوران

آرشـــــیو

December 2004
January 2005
February 2005
March 2005
April 2005
May 2005
June 2005
July 2005
August 2005
September 2005
October 2005
November 2005
December 2005
January 2006
February 2006
March 2006
April 2006
May 2006
June 2006
July 2006
August 2006
September 2006
October 2006
November 2006
December 2006
January 2007
February 2007
March 2007
April 2007
May 2007
June 2007
July 2007
August 2007
September 2007
October 2007
November 2007
December 2007
January 2008
February 2008
May 2008
June 2008
July 2008
August 2008
September 2008
October 2008
November 2008
December 2008
January 2009
February 2009
March 2009
April 2009
May 2009
June 2009
July 2009
August 2009
September 2009
November 2009
January 2010
March 2010
April 2010
May 2010
June 2010
July 2010
August 2010
September 2010
October 2010
December 2010
February 2011
June 2011
May 2012
June 2012
July 2012
October 2012
November 2012
April 2013
June 2013
July 2013
September 2013
April 2014
May 2014
June 2014
October 2014
December 2014
January 2015
February 2015
April 2015
May 2015
May 2017
June 2017

Counter