شبکـــه‌ی تارعنکـــبوتـــی رنگــین به روایت ســـاســـان م. ک. عــــاصـــی


۱۳۸۳ بهمن ۴, یکشنبه


نمی دانم دقیقا از کی توانستم (( توانستن و نتوانستن )) را و (( خواستن و نخواستن )) را امتحان و تجربه کنم.

اولین کتابی که خودم خواندم " سفر به ماه " ژول ورن بود ... هفت سالم بود ... خجالتی بودم ... از عکسهایم می فهمم تا قبل از اینکه در مدرسه مجبور شوم موهایم را بتراشم ، بچه خوش قیافه ای بوده ام ... دهان گشاد و دندان های نامرتب ، بینی گرد و سر بالا ، موهای قهوه ای لخت ، و چشمهای درشتی که زیر طاقی استخوان ابروهایم پنهان شده بودند ...

واین که گفتم خوش قیافه به حساب خودشیفتگی نگذارید... به هر حال ، الآن چنگی به دل نمی زند تیپ و قیافه ام که مثل گانگسترهای مادر مرده اوایل قرن بیستم و گاه مثل شاعرهای زن مرده قرن نوزدهم است...

اما کودکی دوران عجیبی است در وضع ظاهر ... مامان جان لباسها را انتخاب می کند... بابا جان آنها را می خرد .... نه ریشی هست که کوتاه و بلند باشد و همیشه وقتی که نیست یک خط زخم کوچک روی صورت بگذارد و نه صدای نکره ای و نه غرور احمقانه ای و نه هیچ چیز خاص دیگر غیر از بی آلایشی... به همین علت همه بچه ها دوست داشتنی می شوند ... خب! من هم آن موقع بچه بودم و در تنها عکس قبل از مدرسه ام که دست خودم مانده ، شلوار بند دار پوشیده ام و یک پیراهن سفید ( فکر کنم ... دارم از حافظه ام کمک می گیرم!) و کفش سیاه براق... موهایم را مامان جان فرق از بغل باز کرده و نیشم تا بنا گوش باز است از خروس بادکنکی بزرگی که در بغل گرفته ام ... سفر بوده ایم و من در جلوی یک باغچه بزرگ ایستاده بودم...

می گفتم ... یک سال بعد رفتم مدرسه و اولین کتابی که خواندم شد سفر به ماه ... و شاید همه چیز از آنجا آغاز شد ... که تا دو سه سال نویسنده محبوبم ژول ورن بود ، بعد شد خانم فریبا کلهر و اریش کستنر و بعد از آن ایزاک آسیموف و آرتور. سی . کلارک و بعد از آن هرمان هسه ... که دوره راهنمایی به پایان خودش نزدیک شد ...

آن موقع نقاشی می کشیدم ... شخصیتهای کارتونی را ( بعد از مدتها که بابا جان مدل کشید برایم و من از رو انداختم و کشیدم...) و اولین شعر و داستانم را هم نوشته بودم ... پلکان مرگ بود اسمش ... داستان را می گویم ... ماجرای یک پسر دانشجو که وقتی به شهر و خانه اش بر می گردد می بیند خانه شان غیب شده و نزدیک که می رود اما ، می بیند هنوز دری دارد و پشت در خانه ای ... و خانه در تسخیر شیطان در آمده... و پدرش را می بیند که پیش از رفتن به دوزخ ، راه رهایی را به او نشان می دهد ...

شعرم هم آغاز می شد با((آن یکی آبگوشت با روغن خورد/ وان دگر شیر و عسل با هم خورد)) !

به قول بابا جان در دوازده سالگی ته مایه چپ داشته ام ...

اما تا وارد دبیرستان شدم هنوز باید و نبایدم دست خودم نبود ... دبیرستان هم برایم حکایت گوشه گیری بود و مسخره شدن حتی ، به علاوه تجربه یک سال احساسات داغ مذهبی ، که تا تمام شد از آن ور بام افتادم ... و آن روز سرنوشتم را گره زدم با عدم تعادل...

فکر کنم همان روزها یواشکی حق انتخاب را یا دادند دستم یا خودم به دست گرفتم ... گفتم می خواهم فیزیکدان بشوم و منجم ... آرزویم این بود که در " ناسا " کار گیر بیاورم!!!

صبح تا شبم در رویای یک تلسکوپ می گذشت و در کنار نقشه های نجومی و کتابهایی که برادر فیزیکدانم هم حوصله نمی کرد بخواند و من با پررویی می خواندم و نمی فهمیدم ...

ما ثروتمند نبودیم ... نان بخور و نمیر نبود مثل این روزها ... اما تلسکوپ هم با یک چشم به هم زدن پیدایش نمی شد... اما بالاخره هدیه شد در قبال شاگرد اولی سال اول دبیرستان...

آن روزها بود که از ترانه " بانوی رویاها " ی کیتارو، زندگی دیگری را نیز برای خودم رقم زدم ... و بعد یواش یواش پای " یانی" به ذهنم باز شد و بعد " چایکوفسکی" و بعد استاد " شجریان " و بعد "کانت " و " بارکلی " و " فروید" ...

فکر می کردم آدم شده ام ... هنوز می خواستم منجم بشوم ... و هر روز پای تخته ( سال آخر دبیرستان ) " دیوار " پینک فلوید را می نوشتم و " یار دبستانی " منصور تهرانی ...

کم کمک مخم یک دفعه تکان خورد ... انگار یکی کوبیده باشد با قابلمه توی سرم ... ( یکی نه ... کار برادرم بود و مشاور آموزشگاه کنکورش که بعد ها شد دوست صمیمی من و همسر آن یکی برادرم...)

با تنها دوست دوران دبیرستان " سیامک کریمخان زند " که این روزها نقاش خوبی شده و یک گرافیست آینده دار، زدیم زیر کاسه کوزه ریاضی و فیزیک و نجوم و عمران ...

داشتم در رویای المپیاد فیزیک شنا می کردم که سر از یک دنیای پر از عجایب المخلوقات در آوردم به نام هنر...

همان سال آخری سه تا درس را افتادم... از جمله فیزیک محبوبم ... پائولو کوئیلو هم خواندم...

بعد با سر رفتم در یک آموزشگاه کنکور هنر که هنوز هم به آنجا می روم و دوستشان دارم ...

از همان جا بود که همه خواستن نخواستن ها و باید نبایدها و این و آنها را به دست گرفتم ...

جنگیدم آن هم چه جنگی ...!

می خواستم موسیقیدان بشوم و بعد کمی نقاش دلم خواست ودست آخر تئاتری شدم ...

می خواستم بازیگر بشوم اما کارگردانی کردم و اخراج شدم و نویسندگی پیشه کردم ...

خواستم روزنامه نگار بشوم و وبلاگ نویس شدم ...

( سال گذشته به یک آقای محترمی گفتم نویسنده ام و پرسید شغلت چیست؟ ...

بعد من ماندم و خاطرات که هر روز سعی می کنم غبار روبی کنمشان و نمی شود و هی کدر تر می شوند تا کسی به خاطر اینکه (( خوراک شاعرا نون و پنیره )) در طوفانی از روزها گم بشود و حتی تنها تصویرش را گم کنم و قلمی که به من داده بود و همیشه با آن می نوشتم گم کنم و هدیه روز زن را به مناسبت تولد دوستم بدهم به یک آقا...

پیشاپیش عذر خواهی می کنم ... اما از هر چه روانشناس و روانکاو بدم آمد که پشت نام فروید و یونگ ( که به قول بعضی ها قدیمی هم شده اند) داروهایی می دهند که یک نفر نام را هم فراموش کند ... و نیز از هر چه آدم فضول...)

حالا می پرسید اینها به ما چه ؟ من هم می گویم حق با شماست ... ربطی به کسی ندارند ... این هم از همان چیزهاست که می گویم روش من است ... دارم درد دل می نویسم ... بس که از مقاله های این روزنامه ها و مجلات حوصله ام سر می رود ... و بس که لذت می برم از خواندن خاطره های شخصیت های داخل کتابها که هیچ ربطی به هیچ کس ندارند ... و می دانم خودم هم وقتی نوشته می شوم تفاوتی با همان ها ندارم دیگر ... و از دوباره خواندن خودم لذت می برم ...

به هر حال...

تمام این چند سال خواندم و نوشتم و دیدم و شنیدم تا امروزِ روزی بنشینم در خانه ... تمام روز های هفته را تقریبا ... و نگاه کنم به آدمهایی که در کافه ها می نشینند و در جلسات عمومی شرکت می کنند و در روزنامه ها می نویسند و در خیابان ها راه می روند و به سلامتی هم گیلاس گیلاس خالی می کنند و سرنوشت دنیا را عوض می کنند...

آدمهایی که دهان را باز می کنند و می گویند پست مدرنیسم یک گونی گشاد است ... بی آنکه از لیوتار چیزی بخواهند و از دریدا چیزی بدانند و فقط مثل ذکر دور تسبیح این نامها را به خاطر سپرده اند که کار از پیش ببرند ( از چه دفاع می کنند؟ مدرنیسم؟ حقوق آخر ماه ؟ جماعت طرفداران؟ یا دروازه هفت متری چمنزار سرسبز روشنفکریشان؟)

و اینها پیشکش... بی آنکه حتی بدانند" فرزان سجودی " و" پیام یزدانجو " و"حسینعلی نوذری " و دیگران کتاب ترجمه می کنند و می نویسند ... و بدانند " علی اصغر بهرامی " و " نجف دریابندری " و " شیوا مقانلو " و " لیلی گلستان " و دیگران ، داستانهایی از " ونه گات " و " کالوینو " و " بارتلمی " و " دکتروف" و " ناباکوف" و دیگران ترجمه کرده اند که بگذریم از اینکه دیگران می گویند پست مدرن اند ... قوی اند... زیبایند ... و فرق دارند با " ژرمینال " و " بینوایان" و " خاک بکر" ... ( بله دوست من ... دارم تحسین می کنم ... در حد خودم تقدیر می کنم ... اصلا حلوا حلوا می کنم این انسانهایی که پنجره باز می کنند به خانه غبار گرفته کم نورمان... زنده باد می گویم به کسانی که فقط خودشان نخواندند و کیمیایی می کنند که ما نیز بخوانیم...

که جایزه بگیرم؟ از که ؟ نکند فکر می کنی قرار است یک ماتیز یا دوو به من بدهند ... نه عزیز ... تحسین بر انگیزند این اساتید... و من هم روش خودم را دارم ... گفته ام ... می نویسم که هر چه دلم خواست بنویسم... )

نشسته ام و به اندیشه ها و داستانهایی فکر می کنم که ترجمه شده می خوانم ...

داستانها و اندیشه هایی که مال همین زمانه اند ... مال همین آدمها ... برای همین زندگی اندیشیده شده اند و نوشته شده اند ... برای دوره ای که همه می دانند مغز یخچال بدن نیست و همه هم چپ اند و هم راست ... برای دوره ای که الآن است ... برای دورانی که دیگر کامپیوتر حیرت انگیز نیست و برخی جاها امر واجب شده حضورش ... تا بشود دستگاهی برای بازی کردن و فیلم دیدن ... برای دوره ای که تلویزیون حتی سر شام هم روشن است که ما بشنویم کجا مردم آش و لاش شده اند و کجا سر بریده اند و در همان حال بی هیچ ناراحتی کباب تابه ای بخوریم به افتخار کبابخانه های جنگ جهانی که الآن خاطره شده و سوژه برای داستانهای جدید ... برای دوره ای که به قول آقای دریابندری می شود " پشت مدرن " نامیدش ... برای دوره ای که هر چه نامش می خواهد باشد ... ما در آن زندگی می کنیم ... با تمام ترس و لرزها و لذتها و بی باکی هایمان ... که خطر می کنیم و یک نوار کاست را نشنیده می خریم و یک کتاب را می خریم تا بخوانیم و ببینیم چه هست ... و تا عمق تاریخ شیرجه می زنیم که بفهمیم چه خبر بوده آن قدیم ندیم ها ... و مردگان را نبش قبر کنیم و بیرون بیاوریم و روی کاغذ و یا نگاتیو یا هر چیز دیگر یک جان دوباره نه ... یک زندگی جدید بدهیم ... متفاوت با آنچه داشته اند ... حتی بگوییم گور پدر تاریخ! ... گور پدر اخلاق ... و باز تاریخ مند زندگی کنیم ! ... و باز اخلاقیات خودمان را پی بگیریم...

نشسته ام ... و توی سر خودم می کوبم بی سوادی ام را ... آن قدر که فقط بیش از سه بار در همین وبلاگ به آن اشاره می کنم ... و یک بابایی هم پیدا می شود و همین اعترافم را توی سرم می کوبد ...

و دلم می خواهد بی ادب شوم و بگویم خاک بر سرت کنند ابله ... چه سود؟

بله دیگر ... امروز روز که نشسته ام و منتظر هیچ اتفاق خاصی هم نیستم ... از همین حرفها می زنم ... تا بگویم خودم مسئول زندگیم بوده ام و هستم ... نه مامان و بابا و نه آن خانمی که حکم تعلیقم را از تحصیل امضا کرد ...

آن روز که در سالن اجرای دانشگاه خانمی آمد و گریه کرد و با من که عیسی ناصری بودم دست داد و رفت و هیچ نگفت و همان موقع خانمی مسیحی آمد و گفت آقا چرا دروغ می گویی؟ ... هیچ کس در بودن من شریک نبود و در تجربه ام و در انتخابم ... که عیسی ناصری را بازی کنم و نه کالیگولا را ... و شاید دروغ هم بگویم از دهان آن کسی که میلیون میلیون آدم پیروش هستند و من فقط پیرو (( خدا محبت است )) اش هستم ...

امروز روز ... حالم بد می شود و نفرت پیدا می کنم از هر چه دسته بندی ... که فردا یکی پیدایش می شود می گوید ساسان وبلاگت را خواندم ، زده بودی در خط عرفان ... و رفیقمان هنوز هر جا که کلمه پیامبر می بیند و خدا ، یاد عرفان می افتد و فرق نمی گذارد بین عرفان و مذهب ، و فکر می کند که گوینده از اصول ماتریالیسم تخطی کرده ... پدر بیامرز!

ماتریالیسم چیست؟ ... برای من شاید یک مشت کتاب باشد و برای یک رفیقم چند تا سرود و برای یکی دیگر کلی اندوه وتلخی دوران کودکی و برای بعضی هم نجاست!

وجود دارد... آنچنان که من هم وجود ندارم ... نمی توانم بپذیرم هم منفور باشم هم محبوب ... اما یک اندیشه می پذیرد که هم نجاست باشد و هم قداست و باز هم وجود داشته باشد....

بله ... امروزِ روز نشسته ام و با شما چند خواننده معدودی که دارم درد دل می کنم ... می دانید هراسم چیست؟

اینکه یک روز نه بتوانم بنویسم و نه بتوانم کتاب بخوانم و موسیقی گوش کنم...

و می دانید این وسط کدام هراس مرگبارتر از این ها جا خوش کرده است؟

منتظر هیچ چیز نیستم...

تلخ است ... تلخ ...

شما چطور؟



  Comments:  ارسال یک نظر
<< Home

[ خانه| پست الكترونيك ]

انتشار الکترونیکی نوشته‌های این وبلاگ همراه لینک، و چاپ آنها تنها با اجازه‌ی نویسنده (ساسان م. ک. عاصی) مجاز است

Home
E-mail
Feed

دیوارپَرده

راهــــــــــرو

گوگل ریـــدر

پیوندها

جستار
فرزان سجودی
حضور خلوت انس
نویسش نقطه الف در نقطه الف
N.EHT.1927. ART
یادداشت‌های شیوا مقانلو در کازابلانکا
نقره‌ی اثیر
...آمدم، نبودید
یادداشت‌ها و چیزهای دیگر
تنهایی پر هياهو
Sir Hermes Marana the Great
A Man Called Old Fashion
شوخی روزگار
آفتاب پرست
لولیتا
سرزمین رویاها
وضعیت بینابینیت
راز
زن‌نوشت
سپینود
موسیقی آب گرم
میرزا پیکوفسکی
امشاسپندان
قصه‌های عامه پسند
Osmosis
کتاب‌های عامه‌پسند
کتاب‌خونه
اگنس
ماهی_سیاه_کوچولو
دفترهای سپید بی‌گناهی
درباره نشانه
LIthium
لحظه
رگبار
گل‌تن
حقایق درباره‌ی نازلی دختر آیدین
خرمگس خاتون
آدمهای خوب شهر
روز برمی‌آید
U2
لولیان
نوشته‌های اتوبوسی
Agrandissement
پیاده رو
Déjà Vu
فلسفه در اتاق خواب
ذهن سیال
دختر بودن
خودخویش‌نامه
زن نارنجی
1807
همشهری کاوه
غربتستان
دالان دل
برج شادی
لحظه‌هایی از بودن
آنکس که نداند
خودکار بی‌رنگ
شور
تفتستان
علیرضا معتمدی
ترانه‌ای در تاریکی
!همين كه هست
دنیای هیچ‌آلودِ من
گلاره و نارنج طلا
عاقلانه
داستانک‌های چوبی
مشعشع‌ نامه
مینیمال‌ها و طرح‌های رضآ نآظم
نگین
٤دیواری
صدف فراهانی
Frozen words
گلناز والا
ايزدبانو
الهه مهر
بیلی و من
روزمره
بانوی اردیبهشت
فلُّ‌سَفَه
دید هفتم
پاپریک
از مهتابی به كوچه تاريک
حبسیات
روایتی دیگر
راوی حکایت باقی
سوراخ تو دیوار
دندانهای تيز
نامه های جامانده
یادداشت‌های یک معترض

شعـــــر

نامه‌هایی به خودم
یداله رؤیایی
همین‌طوری نوزدهم
پاگرد
اتاقي از آن خود
...می‌خوام خودم باشم
کوتاه نوشته های من
من واقعی
Photo Haiku
کو
یادم تو را فراموش

ســایت‌ها

تغییر برای برابری
هزارتو
جن و پری
زنستان
آکادمی فانتزی
هنوز
هفتان
رادیو زمانه
بلاگ‌نیوز
بلاگچین
کارگاه
دیباچه
مجله‌ی شعر در هنر نویسش
هستیا
دوات
کتاب قرن

مـوسـیـقی

گفتگوی هارمونیک
BANG Classical
آرشه
هنر و موسیقی
My Reticence
Classic Cat
هرمس
مرکز موسیقی بتهوون
آوای باربد

عکاســــی

Masters of Photography
FanoosPhoto
Nazif Topçuoğlu
کسوف
یکی دیگه
نگین فیروزی

گالـــــری‌ها

Artchive
ژازه طباطبائی
آرون جاسینسکی
نگین احتسابیان
آزاده طاهائی
مکرمه قنبری
Chera na ...?

هنرکـــــــده‌ها

موزه هنرهای معاصر
خانه‌ی هنرمندان ایران
بنیاد آفرینش‌های هنری نیاوران

آرشـــــیو

December 2004
January 2005
February 2005
March 2005
April 2005
May 2005
June 2005
July 2005
August 2005
September 2005
October 2005
November 2005
December 2005
January 2006
February 2006
March 2006
April 2006
May 2006
June 2006
July 2006
August 2006
September 2006
October 2006
November 2006
December 2006
January 2007
February 2007
March 2007
April 2007
May 2007
June 2007
July 2007
August 2007
September 2007
October 2007
November 2007
December 2007
January 2008
February 2008
May 2008
June 2008
July 2008
August 2008
September 2008
October 2008
November 2008
December 2008
January 2009
February 2009
March 2009
April 2009
May 2009
June 2009
July 2009
August 2009
September 2009
November 2009
January 2010
March 2010
April 2010
May 2010
June 2010
July 2010
August 2010
September 2010
October 2010
December 2010
February 2011
June 2011
May 2012
June 2012
July 2012
October 2012
November 2012
April 2013
June 2013
July 2013
September 2013
April 2014
May 2014
June 2014
October 2014
December 2014
January 2015
February 2015
April 2015
May 2015
May 2017
June 2017
September 2017

Counter